ตอนที่ 374 นี่มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ

ในขณะเดียวกัน ฝนทิพย์รู้สึกโกรธจัดเพราะคิดว่าพี่ชายและปู่ไม่เห็นคุณค่าในความพยายามของเธอ ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงห้ามไม่ให้เธอยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจของคชาเรศกรุ๊ปอีก

หลังจากที่อัครพลและจักรภพขึ้นไปข้างบน ฝนทิพย์ก็ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาด้วยความโกรธและครุ่นคิดเป็นเวลานาน เธอมักจะระบายความคับข้องใจกับเหล่าคนรับใช้เป็นบางครั้ง

เธอไม่สามารถระงับความคับข้องใจได้ เธอจึงโทรหาอัญชสา

“อัญชสา คุณเธออยู่ไหน?”

อัญชสากำลังอยู่ที่โรงพยาบาล และศศิตาก็นั่งอยู่ข้างๆ เธอ เมื่อได้ยินเสียงของฝนทิพย์ เธอจึงลดระดับเสียงโทรศัพท์ลงและตอบว่า “ฉันอยู่ที่โรงพยาบาล เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

“คุณยังไม่ออกจากโรงพยาบาลเหรอ?” ฝนทิพย์ถามด้วยความเป็นห่วง

ฝนทิพย์รู้ว่าอัญชสาเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลหลังจากที่เธอได้รับบาดเจ็บขณะพยายามช่วยศศิตา ซึ่งฝนทิพย์ไปเยี่ยมอัญชสาที่โรงพยาบาลบ่อยครั้ง แต่เธอไม่รู้ว่าอาการของอัญชสานั้นร้ายแรงขนาดนั้น

อัญชสาชำเลืองมองศศิตาและพูดอย่างเสแสร้งว่า “ฉันอยากจะออกจากโรงพยาบาลมากเลยเพราะฉันคิดว่าฉันดีขึ้นแล้วแต่คุณศศิตาเป็นห่วงฉัน”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นศศิตาก็มองเธออย่างตำหนิ

อัญชสาเหนียมอายเมื่อสายตาของพวกเขาประสานกัน

“มันก็ถูกแล้วที่คุณศศิตาที่จะเป็นห่วงคุณเพราะคุณได้รับบาดเจ็บตอนที่พยายามจะช่วยเธอเอาไว้ แล้วอีกอย่างคุณคือลูกสะใภ้ของเธอในอนาคต เธอจะควรไปแสดงความใส่ใจกับใครอีกถ้าไม่ใช่คุณ” ฝนทิพย์ตอบอย่างร่าเริง เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เธอมีสีหน้าเศร้าหมอง “ฉันจะไปเยี่ยมคุณทีหลังนะ รอฉันด้วย!"

อัญชสารับคำ

หลังจากวางสายศศิตาก็ยื่นส้มให้เธอ

อัญชสารับส้มมาหนึ่งชิ้นแล้วพูดว่า “คุณศศิตาคะ ฉันดีขึ้นแล้ว คุณไม่ต้องมาดูแลฉันหรอกนะคะ ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ”