ตอนที่ 377 ทำไมจู่ๆ ถึงได้ถาม

ในตอนเย็น เมื่อรษิกากลับมาถึงบ้านลิสา ได้พาอชิและเบนนี่กลับบ้านและเตรียมอาหารเย็นให้แล้ว

เมื่อสังเกตเห็นรษิกาจากที่ไกลๆ ลูกทั้งสองก็ทักทายเธอว่า “แม่คงเหนื่อยมากเลย!”

พวกเขาเอียงคอมองดูรษิกาและเห็นว่าเธอดูค่อนข้างโทรม

เด็กชายทั้งสองสบตากัน แม่ต้องไปเจอศึกหนักที่ทำงานมาแน่ๆ

รษิการู้สึกเหนื่อยล้าหลังจากทำงานมาทั้งวัน แต่หลังจากเห็นว่าลูกชายของเธอเป็นห่วงมากเพียงใด เธอจึงตั้งสติ และยิ้มพลางลูบหัวพวกเขา “ขอบคุณนะจ๊ะลูกรักของแม่”

เมื่อพูดจบ อชิกับเบนนี่รีบวิ่งไปหยิบรองเท้าแตะมาวางไว้ที่เท้าของเธอ

รษิกาตอบด้วยรอยยิ้ม

เมื่อเธอถอดเสื้อคลุมออก เด็กชายสองคนก็คว้าเสื้อคลุมของเธอไปแขวนให้ไว้บนตะแกรง

พวกเขาใช้เวลากันอยู่สักครู่เพราะพวกเขาไม่สูงพอที่จะเอื้อมไปถึงชั้นวางเสื้อคลุม

รษิกาหัวเราะคิกคักในขณะที่อดทนรอพวกเด็กๆ หลังจากที่พวกเขาแขวนเสื้อคลุมเรียบร้อยแล้ว เธอก็พาพวกเขาไปที่โต๊ะอาหารและนั่งลง

“ทานให้อร่อยนะครับแม่!” เด็กน้อยทั้งสองแบ่งอาหารไปให้แม่กินด้วย

รษิกาก็ยิ้มกว้างขึ้น ความเหนื่อยล้าทั้งหมดของเธอหายไปในพริบตาเมื่อเธอเห็นว่าอชิและเบนนี่น่ารักขนาดไหน

“แม่ครับ แม่คงจะเหนื่อยใช่ไหมครับ?” เบนนี่เอนตัวเพื่อสังเกตสีหน้าของเธอ

รษิกาตอบด้วยรอยยิ้มปลอบโยน “ไม่เลย โดยเฉพาะเมื่อได้เห็นหน้าลูก”

เด็กชายทั้งสองมองเธอด้วยความสงสัย

“ไหนลูกลองชิมหน่อยสิ” รษิกาแบ่งอาหารส่วนหนึ่งให้พวกเขาเช่นกัน

เมื่อเธอคิดว่าเด็กๆ จะทานอาหารอย่างสงบ จู่ๆ เบนนี่ก็ถามขึ้นมาอย่างน่ารักว่า “แม่ครับ เมื่อไรพวกเราจะได้ไปเที่ยวต่างประเทศกันอีกละครับ?”