ตอนที่ 395 เอะใจ

จักรภพใช้เวลานานพอสมควรกว่าเขาจะจัดการเรื่องต่างๆ ให้ราบรื่น จากนั้นเขาก็ยังคงร่วมวงสนทนากับรษิกาเพื่อคุยเรื่องอุตสาหกรรมเภสัชกรรมของเมืองหัสดินต่อไป

รษิกาต้องคุยกับเขาอย่างกล้ำกลืนฝืนทน

ทางด้านเลอศิลป์ เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่กระดกไวน์ดื่มอย่างเงียบๆ

และเมื่อจักรภาพเหลือบไปเห็นว่าไวน์เหลือไม่ถึงครึ่งขวดแล้ว เขาจึงคิดว่าถึงเวลาแยกย้ายกันได้แล้ว “นี่ก็ดึกแล้ว วันนี้พอแค่นี้ก่อนดีกว่า เดี๋ยวผมจะกระตุ้นให้บริษัทสมุนไพรจัดการเวลาให้เสร็จโดยเร็วที่สุด”

รษิกาอยากกลับใจจะขาดแล้ว เธอจึงตอบตกลงทันที

ทั้งสามคนลงไปข้างล่างพร้อมกัน ในขณะที่รษิกากำลังจะจ่ายเงิน แต่จักรภพก็รีบห้ามเธอเอาไว้

“ตอนนั้นผมล้อเล่นเฉยๆ ผมจะให้คุณเลี้ยงผมได้ยังไง? ถ้าปู่ผมรู้เข้า มีหวังผมถูกถลกหนังทั้งเป็น!”

หลังจากนั้น เขาก็รีบเดินไปจ่ายเงิน ก่อนที่เขาจะขมวดคิ้วอย่างมีเลศนัยในขณะที่เดินกลับไปหาเลอศิลป์

เลอศิลป์เองก็ขมวดคิ้วโดยไม่พูดอะไร

เมื่อเธอเห็นว่าจักรภพเลี้ยงดูอัครพลมา และเงินนั้นก็แสนจะเล็กน้อยสำหรับเขา รษิกาจึงไม่รบเร้าอะไรต่อ

กว่าจะออกจากร้านก็ปาไปสามทุ่มแล้ว

แม้ว่าพวกเขาจะรู้จักกันหมด แต่รษิกาก็ดื่มไปไม่น้อย แถมยังส่งเสียงพึมพำเล็กน้อยด้วยความเมา แต่พอเมื่อได้ออกมาปะทะสายลมยามค่ำคืน มันก็ทำให้เธอสร่างเมาขึ้น

เสียงจักรภพดังขึ้นข้างๆ เธอ “คุณหมอรษิกา คุณกลับบ้านยังไง? ให้ผมไปส่งไหม?”

จริงๆ แล้วรษิกาขับรถไปเอง แต่เนื่องจากเธอดื่มไปแล้ว เธอจึงไม่สามารถขับรถกลับบ้านได้

เมื่อได้ยินเช่นนั้น รษิกาก็เงยหน้าขึ้นมองสำรวจถนนหนทาง “ขอบคุณมากค่ะคุณจักรภพ แต่ไม่เป็นไรดีกว่า เพราะบ้านฉันอยู่คนละเส้นกับบ้านตระกูลคชาเรศ เดี๋ยวฉันเรียกแท็กซี่เองค่ะ”

หลังจากนั้นเธอก็เดินไปข้างถนน