ตอนที่ 397 ไม่มีทางเลือก

ปกติแล้วรษิกาจะไม่บอกจักรภพเกี่ยวกับเรื่องระหว่างเธอและเลอศิลป์

และเธอเองก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ยอมนั่งรถไปกับเลอศิลป์ด้วย

หลังจากครุ่นคิดสักพัก เธอก็ต้องยอมจำนนและค่อยๆ เดินไปกับจักรภพ

เมื่อไปถึงทางเข้าที่จอดรถ พวกเขาก็มองเห็นเลอศิลป์อยู่ห่างออกไปไม่ไกล

เลอศิลป์สวมเสื้อโค้ทสีดำยืนหลังตรงอยู่ข้างรถพลางส่งสายตาจับจ้องคนสองคนที่กำลังเดินมา และเมื่อเขาเห็นผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ จักรภพ สายตาเขาก็ดูเคร่งขรึมขึ้นทันที

“ทำไมไม่รอที่รถ? มันหนาวจะตาย” จักรภพแสดงความคิดเห็นอย่างสบายๆ

แต่เลอศิลป์เพียงสั่งว่า “ขึ้นรถเถอะ”

เมื่อพูดจบ เขาก็ชำเลืองมองรษิกาก่อนที่จะก้มตัวเล็กน้อยและขึ้นรถไป

รษิกาตัดสินใจที่จะนั่งรถไปกับเขา แต่จู่ๆ เธอก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่เธอเองก็ไม่สามารถอธิบายได้ มันเป็นความรู้สึกที่หวาดหวั่นไปทั้งตัวเมื่อเธอสบตากับชายคนนั้น

ดังนั้น เธอจึงได้แต่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างรถ

“ขึ้นรถเร็วเข้า คุณหมอรษิกา” จักรภพบอกเธออย่างลังเล

รษิกาดึงสติตัวเองกลับมาได้อีกครั้ง เธอหวังว่าจะไม่มีใครสังเกตเห็นท่าทีที่ผิดปกติของเธอ ก่อนที่เธอจะฝืนพยักหน้าและยอมขึ้นรถในที่สุด

ในเมื่อเธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจำเป็นต้องนั่งรถไปกับเลอศิลป์ ดังนั้นเธอจึงต้องมีปฏิสัมพันธ์กับเขาให้น้อยที่สุด

แต่ดันเป็นโชคร้ายของเธอ เมื่อจักรภพเปิดประตูรถแล้วพูดว่า “ถ้าผู้ชายสองคนนั่งเบาะหลังด้วยกันมันคงเบียดเสียดเกินไป คุณหมอรษิกานั่งกับเลอศิลป์เลยนะครับ”

หลังจากพูดเช่นนั้น เขาก็ขึ้นรถไปนั่งเบาะข้างหน้า

ขณะนั้นรษิกาเป็นคนเดียวที่ยืนอยู่นอกรถ เธอมองไปที่เบาะหลังด้วยความรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ไม่รู้ว่าเธอคิดมากไปเองหรือเปล่า แต่เธอรู้สึกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นคืนนี้มันดูบังเอิญมากเกินไป

แม้แต่จักรภพเองก็ทำตัวแปลกๆ