ตอนที่ 401 คงได้พบกัน

“ฉันคิดว่าคุณจักรภพได้บอกคุณถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับสถาบันวิจัยของฉันในครั้งนี้แล้ว และฉันมั่นใจว่าคุณรู้จักคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้นะคะ คุณเลอศิลป์” รษิกากล่าว

เธอพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “ถึงแม้ว่าฉันจะหลบหน้าคุณมาตลอด แต่คุณศศิตาก็ยังเข้าใจผิดอยู่ดี อย่างที่คุณเห็นว่าเธอพูดเพียงไม่กี่คำ สถาบันวิจัยเล็กๆ ของฉันก็ตกอยู่ในความวุ่นวายและอาจจะอยู่ไม่รอดในเมืองหัสดินเลยด้วยซ้ำ ฉันกลับมาครั้งนี้เพราะสถาบันวิจัยของฉันเท่านั้น ฉันไม่อยากมีปัญหาและไม่อยากยุ่งเกี่ยวใดๆ ได้โปรดเข้าใจสถานการณ์ของฉันด้วย คุณเลอศิลป์”

คำพูดของเธอเหมือนมีดกรีดกลางหัวใจของเลอศิลป์

ความจริงแล้ว นั่นคือเหตุผลที่ก่อนหน้านี้เลอศิลป์ยอมให้เธอหลบหน้าเขา

เลอศิลป์ไม่ต้องการเห็นเธอต้องเดือดร้อนโดยไม่จำเป็นเพราะเขา

อย่างไรก็ตามเมื่อเธอย้ำเตือนเรื่องนี้ ความรู้สึกแปลกๆ เกิดขึ้นภายในใจเขา

เขารู้สึกเจ็บปวดกับสถานการณ์ที่เธอต้องเผชิญ และเสียใจที่เขาไม่หนักแน่นพอกับแม่ของเขาจนไม่สามารถปกป้องเธอได้

รษิกาไม่อยากพูดต่อและเธอไม่มีเรี่ยวแรงที่จะทำเช่นนั้น เธอพูดเพียงว่า “คุณเลอศิลป์ ช่วยให้ครรชิตจอดรถข้างๆ ทางให้ฉันหน่อย ตอนนี้เราอยู่ใกล้บ้านของฉันแล้ว ฉันเรียกรถแท็กซี่กลับบ้านเองได้”

เลอศิลป์เงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดเขายกฉากกั้นขึ้นและสั่งให้ครรชิตจอดรถด้วยน้ำเสียงที่ตึงเครียด

ครรชิตรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ เขารู้ว่าต้องเกิดความขัดแย้งขึ้นกับเจ้านายของเขาและรษิกา เขาแปลกใจที่เลอศิลป์ยอมจำนน

ครรชิตจอดรถตรงสี่แยกที่ใกล้ที่สุดตามคำสั่งของชายผู้นั้น

หลังจากขอบคุณเลอศิลป์แล้ว รษิกาเปิดประตูลงจากรถ

“เราจะไปกันเลยไหมครับ คุณเลอศิลป์?” ครรชิตถามอย่างระมัดระวังเมื่อเห็นว่ารษิกาเดินออกไปไกลแล้ว

เลอศิลป์ไม่ตอบอะไร สายตาของเขาจ้องมองไปที่รษิกาที่อยู่ริมถนนไกลๆ

แน่นอนว่าการเรียกแท็กซี่ในเวลานั้นเป็นเรื่องยาก รษิการออยู่ริมถนนเป็นเวลานานกว่าที่เธอจะเรียกแท็กซี่ได้ เธอเปิดประตูรถและขึ้นไปนั่งบนรถแท็กซี่

เมื่อครรชิตไม่ได้รับการตอบกลับจากเลอศิลป์ เขารู้ได้ทันทีว่าทำไมชายคนนี้ถึงรออยู่

เมื่อเห็นว่ารษิกาขึ้นรถแท็กซี่ไปแล้ว เขาจึงถามอีกครั้งว่า “เราจะไปไหนกันดีครับ คุณเลอศิลป์?”