ตอนที่ 409 ช่างเหมาะสมกัน

รษิกาเม้มปากด้วยความโกรธและพยายามดิ้นให้หลุดจากการเกาะกุมของเขา อย่างไรก็ตามความพยายามของเธอไม่เป็นผล

เลอศิลป์สังเกตเห็นความพยายามของเธอจึงพูดด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมว่า “คุณจะขึ้นแท็กซี่ทั้งๆ ที่แต่งตัวแบบนี้จริงๆ เหรอ? คุณไม่เห็นหรือไงว่าสภาพอากาศเป็นยังไงบ้าง?”

“คุณเลอศิลป์ คุณไม่ต้องเป็นห่วงฉัน ฉันดูแลตัวเองได้” รษิกาตอบอย่างเย็นชา

ตอนนั้นเองที่ทำให้เลอศิลป์ได้รู้ตัวว่าเขาแสดงความห่วงใยต่อเธอชัดเจนมากเกินไป จากนั้นเขาขมวดคิ้วและพูดว่า “คุณจะเรียกแท็กซี่ก็ได้ แต่ถ้าคุณนั่งแท็กซี่ไป คุณจะไปงานเลี้ยงสาย”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นรษิกาก็หันไปมองที่ถนนเขาพูดถูก ห้องเสื้อสว่างจิตอยู่ในซอยเปลี่ยวและแทบจะไม่มีรถผ่านไปผ่านมาเลยด้วยซ้ำ ฉันไม่เห็นรถแท็กซี่แถวนี้เลย เว้นแต่ว่าฉันจะต้องเดินตามถนนต่อไป แต่ฉันไม่อยากให้เลอศิลป์ไปส่งฉัน

รษิกาหันกลับไปหาเลอศิลป์ ขณะที่เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง จู่ๆ โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

รษิกาขมวดคิ้วและจ้องมองเลอศิลป์

เลอศิลป์ค่อยๆ ปล่อยมือของเธอลงอย่างช้าๆ

รษิกาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและพบว่าเป็นจักรินที่โทรหาเธอ

เมื่อเธอรับสาย จักรินก็พูดด้วยเสียงที่ร่าเริงว่า “คุณหมอรษิกา คุณอยู่ที่ไหน? หุ้นส่วนทางธุรกิจรายอื่นๆ อยู่ที่นี่แล้ว แม้แต่คุณลักษณ์ก็มาถึงแล้วและเขาบอกว่าเขาอยากพบคุณ”

หลังจากนั้นรษิการีบดูเวลาทันที ถึงแม้ว่างานเลี้ยงจะยังไม่เริ่มในเวลาอันใกล้นี้ แต่คุณจักรินพูดว่าคุณลักษณ์มาถึงแล้ว ฉันจะปล่อยให้คุณลักษณ์รอฉันนานเกินไปไม่ได้

หลังจากลังเลอยู่สักครู่หนึ่ง รษิกาฝืนยิ้มและตอบว่า “โปรดแจ้งคุณลักษณ์ว่าอีกสักครู่ฉันจะไปถึง”

จักรินหัวเราะเบาๆ ตอบและวางสายไป