ตอนที่ 416 ตกจากบัลลังก์

เมื่อตระหนักได้ว่าเลอศิลป์ห้ามจรัญธรไว้ได้ในที่สุด รษิกาก็รู้สึกโล่งใจและเธอก็สงบลง

เธอนึกถึงวินาทีที่เลอศิลป์เย็นชา ไม่แยแสและโกรธมากแค่ไหน รษิกาก็พบว่ามันเป็นเรื่องที่น่าตลกมาก

บางทีในสายตาของเลอศิลป์ สถานะของรษิกาอาจจะเปลี่ยนไปตามที่เขาต้องการ

เธอไม่มีค่าอะไร แต่เป็นเพียงของเล่นของเขาก็แค่นั้น

เมื่อคิดได้เช่นนั้น รษิกาก็เยาะเย้ยตัวเองในใจและโค้งริมฝีปากเป็นรอยยิ้มสมเพชตัวเอง เธอตัดสินใจจะไม่สนใจความวุ่นวายที่เกิดขึ้นต่อหน้าเธออีกต่อไป และจากไปเสียเฉยๆ

อย่างไรก็ตาม ขณะที่เธอหันหลังกลับ ก็มีมือขนาดใหญ่เอื้อมมาคว้าข้อมือของเธอไว้

รษิกาไม่จำเป็นต้องหันหน้าไปดูก็รู้ว่าใครดึงเธอไว้

เธอชำเลืองมองข้อมือตัวเองที่อยู่ในกำมือของเขาพร้อมพูดว่า “คุณสนุกมากไหมคะ? คุณเลอศิลป์ ถ้าสนุกพอแล้วก็ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ!”

ขณะที่เธอพูดคำเหล่านั้นออกมา สีหน้าของกลุ่มคนรอบๆ ก็เปลี่ยนไปทันที

พวกเขาทั้งหมดเคยได้ยินชื่อเสียงของเลอศิลป์ผ่านทางโทรทัศน์เป็นครั้งคราว

นั่นคือเหตุผลว่าทำไมพวกเขาจึงรู้สึกคุ้นหน้าเลอศิลป์เมื่อเห็นเขาครั้งแรก

แต่พวกเขาไม่คิดว่าผู้ชายคนนั้นคือ เลอศิลป์ ฟ้าศิริสวัสดิ์ ตัวจริง

ผลที่ตามมาคือ พวกเขาทำให้ใครบางคนที่เกี่ยวข้องกับเลอศิลป์ขุ่นเคืองใจ

เมื่อความคิดนั้นแล่นเข้ามาในหัว สีหน้าตื่นตระหนกก็ปรากฏชัดบนใบหน้าของพวกเขาทั้งหมด

ข้อมือของจรัญธรยังคงอยู่ในกำมือข้างหนึ่งของเลอศิลป์ เขาสัมผัสได้โดยตรงว่ารังสีที่ครอบงำของเลอศิลป์นั้นบีบคั้นเพียงใด หลังของจรัญธรเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ

ถ้าเขารู้ว่ารษิกาเคยคบหากับเลอศิลป์มาก่อน เขาคงจะไม่แม้แต่เหลือบมองเธอ

“คุณเลอศิลป์ครับ นี่เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดเท่านั้นนะครับ” จรัญธรพูดตะกุกตะกักและพยายามปกป้องตัวเอง

ทว่าเลอศิลป์ไม่แม้แต่จะละสายตาจากเขา เขาจ้องไปที่หลังของรษิกาอย่างแน่วแน่