ตอนที่ 420 เราจะตายไหม

รถค่อยๆ เคลื่อนมาจอดที่หน้าโรงแรม หลังจากบอกลารณภพแล้วรษิกาก็ลงจากรถและมุ่งหน้าเข้าไปยังอาคาร

เช้าวันรุ่งขึ้น รษิกาไปที่สํานักงานของจักรินเพื่อเซ็นสัญญาตามเวลาที่กําหนด เมื่อเสร็จแล้ว รษิกาก็ขึ้นเครื่องบินกลับบ้าน

ทันทีที่เธอนั่งลงบนที่นั่งของเธอซึ่งอยู่ริมหน้าต่าง ในที่สุดเธอก็รู้สึกว่าได้ผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง

เมื่อมาถึงจุดหมายปลายทาง สิ่งที่เธอต้องทําก็คือการคอยดูว่าสิ่งต่างๆ จะดําเนินไปได้ด้วยดี เมื่อเธอแน่ใจได้ว่าการจัดหาสมุนไพรโดยบริษัทต่างๆ นั้นมั่นคงแล้ว รษิกาก็จะสามารถออกจากประเทศได้อย่างสงบสุข

ขณะที่เธอกำลังคิดก็มีคนมานั่งลงตรงที่นั่งข้างๆ เธอ

รษิกาดึงสติกลับมาและเหลือบมองไปที่คนที่นั่งข้างๆ เธอ เมื่อเธอรู้ว่าเป็นใคร ใบหน้าเธอก็แข็งทื่อ

"คุณจะคิดว่าผมกําลังสะกดรอยตามคุณอีกหรือเปล่า คุณรษิกา?" เลอศิลป์พูดอย่างเยาะเย้ยขณะที่เขาเลิกคิ้ว "ถ้าคุณอึดอัด คุณอยากให้ผมสลับที่นั่งกับคนอื่นไหม?"

รษิกากําหมัดเพื่อระงับความไม่พอใจ "ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ฉันจะไม่ขออะไรแบบนั้นกับคนแปลกหน้าเหมือนกัน" เธอตอบอย่างไร้อารมณ์

จากนั้นเธอก็หันหลังให้กับเลอศิลป์และเอนหลังพิงที่นั่งของเธอ

เมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาเห็นนอกห้องจัดเลี้ยงในคืนนั้นและสังเกตเห็นว่ารษิกาปฏิบัติต่อเขาบนเครื่องบินอย่างไร เลอศิลป์ก็โกรธขึ้นมาทันที "ทําไมคุณถึงอยู่คนเดียวคุณรษิกา? คุณรณภพไปไหนแล้วล่ะ? ทําไมเขาไม่อยู่กับคุณ?"

เมื่อเอ่ยชื่อของรณภพ รษิกานั่งตัวตรงและมองไปที่เลอศิลป์ด้วยความไม่พอใจ "ไม่มีอะไรระหว่างคุณรณภพกับฉัน หยุดพูดเรื่องไร้สาระเถอะคุณเลอศิลป์"

เลอศิลป์ขำ "ทําไมคุณถึงคิดเองเออเองว่า ผมคิดว่ามีบางอย่างระหว่างคุณทั้งคู่?"

รษิกาอ้าปาก แต่เธอไม่รู้ว่าจะตอบคําถามของเขาอย่างไร เธอกลับเอนตัวลงไปที่เก้าอี้อย่างไม่พอใจและดึงผ้าห่มขึ้นมาที่ใบหน้าของเธอ เธอไม่ต้องการที่จะให้ความสนใจกับคนข้างๆ เธออีกแล้ว

เขามีปัญหาอะไรนะ? เท่าที่ฉันรู้รณภพแทบจะไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กับเลอศิลป์ แต่เลอศิลป์ก็ยังไม่หยุดพูดถึงเขา

ดวงตาของเลอศิลป์เย็นชาเมื่อเขาสังเกตเห็นว่าเธอรําคาญ เขากําลังจะพูดอะไรบางอย่างแต่พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินเดินมาหาพวกเขาพอดี เขาขมวดคิ้วระงับความโกรธไว้ข้างในและเก็บคำพูดนั้นไว้กับตัวเอง

ไม่นานนักเครื่องบินก็บินขึ้นฟ้า