ตอนที่ 422 ไม่รู้จะขอบคุณอย่างไร

เครื่องบินค่อยๆ กลับมาอยู่ในการควบคุมอีกครั้ง แต่จิตใจของรษิกายังคงเลื่อนลอย

จนกระทั่งเครื่องบินลงจอดอย่างปลอดภัย รษิกาก็ค่อยๆ รู้สึกตัว เธอยังคงกลัวกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น

"ผมบอกคุณแล้วไงว่าเราจะลงจอดอย่างปลอดภัย" คําพูดของเลอศิลป์ดูเหมือนจะมีความหมายซ่อนอยู่ในนั้น "ไหนๆ เครื่องก็ลงจอดแล้ว คุณก็สามารถปล่อยมือผมได้แล้วใช่ไหม? คุณรษิกา"

รษิกาประหลาดใจ

เธอรู้สึกหวาดกลัวกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นจนลืมทุกอย่างเกี่ยวกับผู้ชายที่นั่งข้างๆ เธอ ไปหมด

เดี๋ยวนะ ปล่อยมือเขาเหรอ? เขากําลังพูดถึงอะไรอยู่?

ในขณะที่เธออยู่ในความงุนงงก็มีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ในมือซ้ายของเธอ

รษิกามองลงมาและเห็นว่ามือของเธอจับอยู่กับมือของเลอศิลป์ตรงพนักแขน

เพื่อให้เห็นภาพชัดขึ้น มันเป็นมือของเธอนั่นเองที่จับมือเลอศิลป์ไว้แน่นจนแทบร้องขอชีวิต มีแม้กระทั่งรอยเล็บของเธอที่ฝังอยู่บนผิวหนังของเขา เธอจับมือเขาแน่นจนมือของเธอแข็งทื่อ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอกําลังจับมือเขาอยู่

เมื่อมองไปที่มือที่ประสานกันอยู่ รษิกายังคงตกตะลึงอยู่สองสามวินาทีก่อนที่จะกลับสู่ความเป็นจริง เธอปล่อยมือของเลอศิลป์ทันทีราวกับว่ามันมีไฟเผาอยู่

เลอศิลป์หัวเราะเบาๆ กับปฏิกิริยาของเธอ เขาไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย

หลังจากที่รษิกาหดมือของเธอกลับมา เธอก็ตระหนักว่าร่างกายของเธอเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ ฝ่ามือของเธอก็เหงื่อออกเช่นกัน

เมื่อรู้ตัวดังนั้น เธอก็มองชายที่อยู่ข้างๆ และเห็นว่าเขามีกระดาษทิชชู่และกําลังเช็ดฝ่ามือของตัวเองอย่างช้าๆ

เห็นได้ชัดว่าฝ่ามือของเขาก็เต็มไปด้วยเหงื่อของเธอเช่นกัน

คลื่นแห่งความอับอายลูกใหญ่โถมใส่รษิกา

หลังจากสงบลงเธอก็ค่อยๆ นึกได้ว่าเลอศิลป์ปลอบโยนเธออย่างไรระหว่างเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น