ตอนที่ 424 ราวกับคนสนิท

เลอศิลป์มองปราดเดียวก็รู้ว่ารษิกากำลังพยายามทำเหมือนว่าเธอไม่เป็นอะไรมาก เมื่อเขาเห็นว่าเธอเกือบล้มลงเขาก็เหยียดแขนมาออกเพื่อคว้าเธอไว้

บังเอิญมือของรษิกาก็คว้าแขนของเขาเช่นกัน

ทั้งคู่ชะงักไปและไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

เมื่อรู้ตัวว่าเธอเผยให้เขาเห็นว่าเธอป่วยโดยไม่ได้ตั้งใจ รษิกาก็จับแขนของเลอศิลป์ไว้แน่นและทําให้ตัวเองสงบลง จากนั้นเธอก็ค่อยๆ ยืดตัวขึ้นแล้วขอโทษราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ฉันขอโทษ ฉันก้าวพลาดน่ะ"

เมื่อพูดจบเธอก็ดึงมือออก

ดวงตาของเลอศิลป์หม่นเศร้า เมื่อเขารู้ว่าเธอต้องการจะทําอะไร ก่อนที่เธอจะทําเช่นนั้น เขาก็กดมือของเธอลงบนไหล่ของเขาอย่างเผด็จการ

รษิกาผงะไปเล็กน้อยตอนเขาทำอย่างนั้น

"คุณป่วยมากนะ หยุดดื้อได้แล้ว" เลอศิลป์ขมวดคิ้วแล้วโอบแขนรอบเอวของเธอเพื่อประคองเธอ

ทันใดนั้นรษิกาก็รู้สึกดีขึ้นมาก

หลังจากนั้นไม่นานเธอก็พยายามรักษาระยะห่างจากเขา เพราะมีคนมากเกินไปที่สนามบิน เธอคิดว่าการกระทําของพวกเขานั้นอาจทําให้คนอื่นเข้าใจผิดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของพวกเขาได้

"ผมคิดว่าถ้าผมอุ้มคุณจะง่ายกว่า" เขาพึมพํา

เมื่อรษิกาได้ยินเช่นนั้นเธอก็เบิกตาโตด้วยความไม่เชื่อและได้สบตากับเขา

เลอศิลป์มองเธออย่างเฉยเมยราวกับว่าเขากําลังข่มขู่เธอให้ยอมจำนน เอาเลย ลองหนีจากอ้อมกอดของฉันดูสิ มีวิธีเดียวเท่านั้นที่จะรู้ว่าฉันจะเอะอะโวยวายและพาเธอหนีออกจากสนามบินได้หรือไม่

ทั้งคูยื้อยุดกันเป็นเวลาหลายวินาที รษิกากัดฟันและหลีกเลี่ยงการจ้องมอง ต่อจากนั้นเธอก็ยอมผ่อนคลายร่างของเธอและพิงแขนของเขา

เลอศิลป์ช่วยพยุงเธอไปที่ทางออกอย่างช้าๆ และระมัดระวัง

เมื่อออกจากสนามบินรษิกาก็ดิ้นไปมาสองสามครั้ง "ขอบคุณนะคุณเลอศิลป์ ฉันไม่เป็นไรแล้ว คุณปล่อยฉันไปได้แล้วล่ะ"

เลอศิลป์ยังคงพยุงเธออยู่และยืนกรานว่า "ผมจะไปส่งคุณที่บ้าน"

"ไม่เป็นไร ฉันนั่งแท็กซี่กลับเองได้" รษิกาปฏิเสธเขาโดยไม่ลังเล