ตอนที่ 426 ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย

เมื่อรษิกาเห็นว่าอชิยืนอยู่ใกล้เลอศิลป์มากเธอก็รีบเรียกเขา "มาเถอะอชิ"

เด็กชายตัวเล็กๆ พยักหน้าอย่างเชื่อฟังและถอนสายตาจากเลอศิลป์ จากนั้นเขาก็ตามรษิกาเข้าไปในบ้าน

เมธินีพยุงเพื่อนซี้ของเธออย่างระมัดระวัง "จริงเหรอที่เธอรู้สึกคลื่นไส้? ฉันจําไม่ได้ว่าเธอเคยเมาเครื่องบินเลยนี่นา"

ผู้หญิงสองคนรู้จักกันมานานหลายปี อย่างไรก็ดี นี่เป็นครั้งแรกที่เมธินีได้ยินรษิกาพูดถึงอาการเมาเครื่องบินและอาการก็ค่อนข้างรุนแรง

รษิกากลัวว่าอาการของเธอจะทําให้ลูกๆ กลัว ดังนั้นเธอจึงพยักหน้าเบาๆ กับพวกเขาและเสริมว่า "ก่อนหน้านี้ฉันไม่ค่อยสบายอยู่แล้ว"

เมื่อได้ยินดังนั้นเมธินีจึงไม่ถามต่อและช่วยเธอเข้าไปในบ้านก่อน

เลอศิลป์ยืนอยู่ที่ประตู ด้วยอารมณ์ที่ยากจะรู้ว่าเขากำลังรู้สึกอย่างไร

"คุณรษิกาคะ คุณเลอศิลป์ยังอยู่ข้างนอก" ลิสากําลังทําอาหารมื้อเย็นเมื่อรษิกาเดินเข้ามา เธอสังเกตเห็นว่ารษิกาอ่อนแอเพียงใดและรีบเข้าไปดูเธอ เมื่อเหลือบมอง เธอก็เห็นว่าเลอศิลป์ยังคงยืนอยู่ที่เฉลียงหน้าบ้าน

รษิกาขมวดคิ้วและตอบเธออย่างเรียบๆ "ไปปิดประตูหน่อยสิ"

เธอไม่มีเจตนาที่จะเข้าไปพัวพันกับชายคนนั้น

ลิสาไม่รู้เรื่องของพวกเขา เธอคิดเสมอว่าทั้งคู่มีความสัมพันธ์ที่ดีเพราะเลอศิลป์ดูเหมือนจะห่วงใยรษิกามาก

ในจุดหนึ่งเธอยังมีความรู้สึกว่าพวกเขาน่าจะอยู่ด้วยกัน

แต่รษิกากำลังเมินใส่เลอศิลป์อย่างเห็นได้ชัด ลิสาจึงสันนิษฐานว่าทั้งสองกำลังมีปัญหากัน

เธอรู้สึกแย่เมื่อเหลือบมองเห็นเลอศิลป์ก่อนที่จะปิดประตู

เมื่อประตูถูกปิดลงตรงหน้า เลอศิลป์ก็ละสายตาและกลับไปที่รถ จากนั้นเขาก็สั่งให้ครรชิตไปส่งเขาที่บ้านตระกูลฟ้าศิริสวัสดิ์