ตอนที่ 430 จำใจห่างกัน

คำพูดของรษิกาทำให้เลอศิลป์ขมวดคิ้วขณะที่เขามองไอรดาที่กำลังจับมือเขาอยู่

ไอรดารู้สึกกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัดและกำลังก้มหน้าด้วยความเสียใจขณะที่เธอจับมือเขาแน่น

รษิการู้สึกหัวใจละลายหลังจากมองตามสายตาเขาและสังเกตเห็นความผิดหวังบนใบหน้าของไอรดา

เมื่อก่อนไอรดาจะโผเข้าหาด้วยความดีใจเมื่อเจอเธอ แต่วันนั้นเธอดูวิตกและระแวงไม่กล้าเข้าใกล้

คงเป็นเพราะเมื่อคราวก่อนนี้ ฉันบอกให้เธอรักษาระยะห่างก่อนที่ฉันจะไปต่างประเทศ อชิกับเบนนี่ก็พูดถึงเธอตอนที่พวกเขาอยู่บ้าน เธอคงต้องคิดถึงฉันแน่ๆ

รษิกาลอบถอนหายใจ เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้เพื่อลูบผมของไอรดาก่อนจะปลอบโยนเธอ “ฉันไม่เป็นไร ฉันแค่ไม่อยากให้หนูเป็นห่วงนะจ๊ะ ดูสิ ฉันดูดีแล้วใช่ไหมล่ะ?”

ไอรดารู้สึกถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือของรษิกา เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเม้มปากแล้วเงยหน้าขึ้นมองรษิกา

ทันทีที่สบตากัน รอยยิ้มอันอ่อนโยนของรษิกาก็เต็มไปด้วยความรักใคร่และเอ็นดู

จากนั้นไอรดาก็ค่อยๆ โค้งริมฝีปากเป็นรอยยิ้ม แม้ว่าเธอยังไม่กล้าที่จะเข้าใกล้รษิกาก็ตาม

เมื่อเห็นว่ารษิกาหายออกไปเปิดประตูนานแล้ว อชิและเบนนี่ก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็นจึงไปดูแม่ที่ประตู

เมื่อพวกเขาเห็นผู้มาเยี่ยมสองคนที่หน้าประตู ทั้งคู่ก็สบตากันอย่างลังเล

พวกเขาดีใจที่ได้พบไอรดา แต่ลังเลที่จะให้เลอศิลป์เข้ามาในบ้าน

พวกเขารู้สึกไม่ลงรอยกันและไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนอย่างไร

“แม่ครับ” หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดพวกเขาวิ่งมาประกบตัวของรษิกา

เธอเหลือบมองทั้งคู่ “ลูกๆ กินมื้อเช้าเสร็จแล้วหรือยัง?”

ทั้งสองพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง พวกเขาส่งยิ้มให้ไอรดาก่อนจะมองเลอศิลป์อย่างระแวดระวัง “คุณเลอศิลป์ มาทำอะไรที่นี่ครับ?”