ตอนที่ 453 ช่างเป็นเรื่องบังเอิญ

ในวันรุ่งขึ้นที่สถาบันวิจัยไม่มีงานให้ทำมากนัก หลังจากทานอาหารกลางวัน รษิกาก็จัดการเรื่องงานและนำอาหารเสริมที่ผลิตโดยสถาบันวิจัยไปที่บ้านคชาเรศ

จักรภพรอเธออยู่ที่ห้องนั่งเล่นแล้ว

เมื่อรษิกาสังเกตเห็นว่าเขาอยู่คนเดียวในห้อง เธอจึงถามด้วยความสับสนว่า “คุณอัครพลอยู่ไหนคะ?”

เขาชี้ไปที่ชั้นบนแล้วตอบว่า “ตอนนี้คุณปู่กำลังงีบหลับตอนบ่ายอยู่ เราไม่ได้คิดว่าคุณจะมาเร็วขนาดนี้”

เมื่อได้ยินดังนั้น รษิกาก็พยักหน้าและลดระดับเสียงลงโดยไม่รู้ตัวขณะที่เธอพูดว่า “วันนี้ที่สถาบันวิจัยไม่ค่อยมีอะไรให้ทำมากนักและเนื่องจากคุณอัครพลได้ช่วยฉันไว้มากเมื่อเร็วๆ นี้ ฉันจึงอยากตรวจสอบอาการของเขา ”

จักรภพพยักหน้า “งั้นรอข้างล่างจนกว่าคุณปู่จะตื่นแล้วกันครับ”

รษิกาวางอาหารเสริมลงบนโต๊ะและนั่งที่โซฟาข้างๆ จักรภพโดยไม่ได้คิดอะไรมาก จากนั้นเธอก็เริ่มคุยกับเขาเกี่ยวกับอาการของอัครพล

หลังจากคุยกันสักพัก เสียงพ่อบ้านก็ดังขึ้นจากนอกประตู

“คุณอัครพลกำลังพักผ่อนอยู่ชั้นบน คุณเลอศิลป์โปรดรอสักครู่นะครับ”

เมื่อรษิกาได้ยินเช่นนั้น เธอก็หยุดพูดและมองไปที่ทางเข้าคฤหาสน์โดยสัญชาตญาณทันที

เลอศิลป์ในชุดสูทราคาแพงเดินเข้ามาในคฤหาสน์

อาจเป็นเพราะเขากำลังฟังที่พ่อบ้านพูด เลอศิลป์จึงเอียงคอลงเล็กน้อย เมื่อพ่อบ้านพูดจบ เลอศิลป์ก็พยักหน้ารับทราบ "โอเค"

เมื่อพูดจบ เลอศิลป์ก็มองขึ้นไปและมองเข้าไปในห้องนั่งเล่น

เมื่อเห็นว่าใครนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำเหมือนประหลาดใจนิดหน่อย

รษิกาก็ขมวดคิ้วเช่นกัน เธอไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวอย่างไรกับการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเขา

จักรภพอยู่ระหว่างคนทั้งสองที่กำลังทำหน้าบึ้ง แม้ว่าเขาจะรู้สึกโกรธเมื่อเห็นแบบนี้ แต่สีหน้าประหลาดใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “อ้าว เลอศิลป์ ไม่เจอกันตั้งนาน ทำไมวันนี้นายถึงมาที่นี่ล่ะ?”