ตอนที่ 463 ไปพบเจตนิน

หลังจากบอกลาลูกๆ แล้ว รษิกาก็ขับไปยังสถานที่ที่การให้คำปรึกษาทางการแพทย์จัดขึ้น

กำหนดการจะเริ่มขึ้นในช่วงสิบโมงเช้า ด้วยความกังวลว่าจะไปสาย รษิกาจึงออกจากบ้านตั้งแต่แปดโมงเช้า

ตั้งแต่เธอกลับมาที่เมืองหัสดิน เธอก็ใช้เวลาส่วนมากอยู่แต่ในเมือง ดังนั้นจึงไม่คุ้นเคยกับถนนตามชานเมืองเลย แม้ว่าจะเปิดระบบนำทางแล้ว เธอก็ยังขับอ้อมไปอ้อมมาหลายครั้ง

เมื่อเธอมาถึงสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า ก็พบว่ามีรถสองสามคันจอดอยู่ข้างนอกแล้ว

ดูเหมือนฉันจะมาถึงช้ากว่าที่คิดไว้

รษิกาขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะคว้าจดหมายรับรองของเธอเองและลงจากรถอย่างรวดเร็วเพื่อตรงไปยังทางเข้า

มีคนต่อแถวรออยู่ข้างนอกซึ่งในแถวนั้นมีแต่แพทย์จากส่วนต่างๆ ของประเทศพร้อมกับจดหมายรับรองในมือ และเกือบทั้งหมดเป็นชายวัยกลางคน

เมื่อถึงคิวของรษิกา ชายผู้ที่ดูแลก็เหลือบมองเธอและถามอย่างสุภาพว่า “คุณครับ คุณมาผิดที่หรือเปล่า? ตระกูลดำรงกุลจัดให้มีการให้คำปรึกษาทางการแพทย์ที่นี่ แน่ใจเหรอว่ากำลัง…”

เมื่อได้ยินอย่างนั้น รษิกาก็ผงะไป จากนั้นเธอก็ตัดบทเขาว่า “ฉันรู้ค่ะ ฉันมาที่นี่เพื่อจะมาร่วมงานด้วย”

ชายคนนั้นมองเธอด้วยความสงสัยและคิดว่ามันดูผิดปกติ

ก่อนหน้านี้ ผู้คนที่เข้ามาที่นี่ต่างก็เป็นชายวัยกลางคนทั้งสิ้น พวกเขาส่วนมากจะมีบุคลิกที่สุขุมและดูดีกันทั้งนั้น

รษิกาไม่ใช่ผู้ชายและไม่ได้อยู่ในวัยกลางคนเลย เธอแตกต่างจากคนที่เหลือมาก

เมื่อเทียบกับคนอื่นแล้ว เธอแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด

ในสายตาของชายที่รับลงทะเบียน เธอดูเหมือนนักแสดงที่มาถ่ายละครมากกว่าแพทย์ที่มาร่วมให้คำปรึกษาทางการแพทย์ฟรีสำหรับเด็ก

แพทย์คนอื่นที่เข้าแถวอยู่ก็มองรษิกาด้วยความสับสนเช่นกัน พวกเขาคิดว่าเธอมาสร้างปัญหาที่นี่

ในตอนนี้ รษิกาหยิบจดหมายรับรองจากอัครพลออกมาจากกระเป๋า เธอส่งจดหมายให้กับชายคนนั้นก่อนจะพูดว่า “นี่เป็นจดหมายรับรองของฉันค่ะ รบกวนอ่านดูได้เลย”