ตอนที่ 470 คุณไม่รู้เรื่องนี้

พอเห็นเช่นนั้น ผู้ใหญ่ทั้งสี่คนในห้องก็รู้สึกใจแป้ว

สำหรับดนัย เขาตกใจมากจนปล่อยมือเด็กน้อยที่เขาจับไว้อยู่อย่างรวดเร็วก่อนจะรีบวิ่งเข้าไป

เห็นได้ชัดว่าเด็กที่อยู่บนพื้นตกใจกับการกระทำก่อนหน้านี้ของเขา และนั่นทำให้เด็กชายชักอย่างรุนแรง

จากการวินิจฉัยของพวกเขา เด็กมีอาการแปลกๆ ซึ่งการทำให้เขาตกใจจะทำให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ที่รุนแรงซึ่งทำให้เขาเจ็บปวดอย่างมาก นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาพบกับกรณีเช่นนี้

ดนัยแค่พยายามเปลี่ยนวิธีการเพื่อเร่งการตรวจ และเขาไม่คาดคิดว่าจะทำให้เด็กชายตกใจ

เมื่อเห็นว่าเด็กคนนั้นเจ็บปวดทรมานมากแค่ไหน สีหน้าของผู้ใหญ่ทั้งสี่คนก็หมองเศร้า

รษิกาเป็นคนแรกที่ตอบสนอง เธอระงับความตื่นตระหนกในใจเอาไว้ขณะที่ลุกขึ้นยืนและกันเด็กที่ยืนมุงโจ้ออกไป “ไม่ต้องกลัวนะ เรากำลังช่วยให้โจ้หายดี ระหว่างนี้พวกหนูออกไปข้างนอกกันก่อนดีไหม?”

เด็กๆ ที่มุงอยู่กลับไม่ยอมออกไป

เด็กหญิงคนหนึ่งพูดด้วยเสียงขาดห้วงเพราะกำลังสะอื้น “โจ้… โจ้จะเป็นแบบนี้บ้าง แต่สักพักเขาจะหาย เราจะรอจนกว่าเขาจะหายค่ะ”

พอได้ยินอย่างนี้ รษิกาก็รู้สึกเจ็บที่ใจ

ก่อนหน้านี้โจ้คงต้องทนเจ็บกับอาการอย่างนี้เองมาโดยตลอด

เด็กที่เหลือมีท่าทีตั้งอกตั้งใจมากที่จะอยู่กับโจ้ ทำให้รษิกาไม่มีทางเลือกจึงต้องหันไปขอความช่วยเหลือจากรณภพ

รณภพเข้าใจเจตนาเธอทันที เขาค่อยๆ อุ้มเด็กชายจากพื้นก่อนจะวางเขาไว้บนเตียง

ในตอนนี้ เด็กชายเจ็บปวดมากจนแทบหมดสติ เมื่อสักครู่ความเจ็บปวดทำให้เขานอนขดตัวอยู่ในท่าเหมือนทารก แต่ ณ วินาทีนี้ เขาไม่สามารถแม้แต่จะกำมือได้อีกต่อไปในขณะที่เขานอนอย่างงุ่มง่ามโดยที่ใบหน้าของเขาแหงนขึ้น

น่าเสียดายที่พวกเขาทั้งสี่คนไม่สามารถทำอะไรได้เลย ทั้งหมดที่พวกเขาทำได้คือแค่เฝ้าดู

นี่เป็นเพราะพวกเขายังไม่ได้ศึกษาอาการของเด็กน้อยอย่างถูกต้อง แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะลังเล

เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นที่หน้าผากของดนัยในตอนนี้

เพราะการกระทำที่ไม่ทันยั้งคิดของเขาเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เด็กชายต้องตกอยู่ในสภาพนี้