ตอนที่ 474 ชื่นชม

เป็นอีกครั้งที่เหลือแค่สี่คนเท่านั้นในห้องตรวจนี้

รษิกาหันไปมองว่าเด็กๆ เป็นอย่างไรบ้าง เธอถามอย่างอ่อนหวานว่า “เห็นไหมคะ? เด็กๆ การรักษาไม่ได้น่ากลัวเลยเนอะ ใช่ไหม?”

ทันทีที่เธอพูดจบ โจ้ที่เพิ่งได้รับการรักษาเมื่อครู่นี้ก็ยกมือขึ้นตอบ “จริงครับ มันไม่เจ็บเลยสักนิด แล้วผมก็รู้สึกดีขึ้นมากด้วยในตอนนี้!”

ในตอนแรกเด็กหญิงไม่ค่อยเต็มใจที่จะรับการรักษา แต่เมื่อได้เห็นท่าทีของรษิกาที่มีต่อพวกเขา ทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้น คำพูดของโจ้ก็ทำให้เธอสบายใจเช่นกัน “จริงด้วย ไม่มีอะไรต้องกลัวเลย ขอโทษที่หนูถอยออกไปก่อนหน้านี้นะคะคุณหมอ”

เด็กคนอื่นก็พยักหน้าเห็นด้วย

หัวใจของรษิกาละลายเมื่อเห็นอย่างนั้น เธอย่อตัวลงนั่งและลูบหัวเล็กๆ ของเด็กน้อย “ทุกคนทำได้ดีมากเลยจ้ะ หมอดีใจมากเลยที่ไม่กลัวกันแล้ว เชื่อพวกเรานะคะ โอเคไหม? เราจะทำให้ทุกคนเติบโตอย่างแข็งแรงและมีความสุขจ้ะ”

เด็กๆ พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

“โอเค แล้วคนต่อไปเป็นใครจ๊ะ?” รษิกาถามขณะที่เธอยืนขึ้นและชี้ไปที่เตียง

ไม่นานนัก เด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งก็ก้าวออกมาจากกลุ่มเด็กๆ และปีนขึ้นไปที่เตียง

เด็กคนนั้นคือเด็กที่ร้องไห้ก่อนหน้านี้ขณะที่ดนัยคว้าแขนเขา

เมื่อเห็นอย่างนั้นดนัยก็ยิ่งรู้สึกแย่มากกว่าเดิม

รษิกายิ้มอย่างอบอุ่นให้เด็กๆ และให้เด็กคนนั้นนอนลงก่อนที่เธอจะตรวจชีพจรของเขา

เด็กที่เหลือเข้ามาล้อมรอบๆ เธอ พวกเขาทำเหมือนกับว่าแพทย์อีกสามคนที่เหลือนั้นไม่มีตัวตน

เมื่อรณภพเห็นอย่างนั้น เขาก็ยิ้มและกระแอมไอ เขาเตือนว่า “เด็กๆ เราก็เป็นหมอเหมือนกันและรักษาพวกหนูได้นะ อย่าลำเอียงสิ โอเคไหม?”