ตอนที่ 48 ไม่ลงรอยกัน

ในขณะเดียวกัน เลอศิลป์ไม่ได้สังเกตเห็นเด็กๆ ที่อยู่ในรถขณะกำลังเดินเข้าไปในโรงเรียนอนุบาล โดยรู้ดีอยู่แล้วว่าเขามาสาย

ทันทีที่เขาก้าวเข้าไป เขาก็เห็นคนสองคนยืนอยู่ข้างๆ กระดานลื่นพร้อมกับไอรดาซึ่งกำลังเบียดตัวเองเข้าไปในอ้อมแขนของรษิกา

"คุณเลอศิลป์ คุณมาแล้ว!” คุณครูทักทายด้วยความเคารพเมื่อเห็นเลอศิลป์

เลอศิลป์พยักหน้าตอบรับขณะที่เดินเข้าไปหาพวกเขา หลังจากเหลือบมองลูกสาวแล้ว เขาก็จ้องหน้ารษิกาอย่างเย็นชา "ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่ได้?"

รษิกาขมวดคิ้วด้วยความสับสนเมื่อสัมผัสได้ถึงความเป็นปรปักษ์ของเขา

คุณครูมองพวกเขาด้วยความประหลาดใจ “พวกคุณรู้จักกันเหรอคะ?”

เมื่อไม่นานมานี้ คุณครูคิดว่ารษิกาไม่รู้จักไอรดา

แต่เมื่อพิจารณาว่าไอรดาพึ่งพารษิกามากเพียงใด เธอจึงคิดว่าไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจเลย

หลังจากพยักหน้าให้คุณครูโดยไม่ตอบคำถาม รษิกาก็เบนความสนใจไปที่เลอศิลป์ “ฉันมาที่นี่เพื่อรับลูกของฉัน แต่ลูกสาวคุณไม่ยอมปล่อยเสื้อฉัน เธอบังคับให้ฉันต้องอยู่ที่นี่กับเธอ”

ทันทีที่เขาได้ยินคำว่า “ลูกสาวของคุณ” หลุดจากออกจากปาก สีหน้าของเลอศิลป์ก็เครียดขึ้นมาทันที

เธอพูดแบบนี้ต่อหน้าลูกสาวตัวเองได้ยังไง? ผู้หญิงอะไรช่างใจร้ายสิ้นดี!

แม้ไม่รู้ว่าเธอพูดอะไรผิด แต่รษิกาก็เห็นสีหน้าของเลอศิลป์เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ขณะที่เขาหันไปสนใจไอรดา

“มานี่สิ” เลอศิลป์ยื่นมือออกมาอย่างเคร่งขรึม

หลังจากมองมือที่ยื่นออกมาของเลอศิลป์แล้ว ไอรดาก็เงยหน้าขึ้นมองรษิกาด้วยท่าทางไม่ที่เต็มใจและน่าสงสาร

ในที่สุดหนูก็มีโอกาสได้อยู่กับเธอ แล้วทำไมพ่อต้องดุขนาดนั้นด้วยนะ?

เวลาผ่านไปไม่นานนัก สีหน้าของเลอศิลป์ก็เครียดยิ่งขึ้นเพราะไอรดาไม่ยอมปล่อยรษิกา