ตอนที่ 512 รอฝาแฝดก่อน

ในขณะเดียวกัน หลังจากที่หมดคาบเรียน นักเรียนส่วนใหญ่กลับกันไปหมดแล้ว เหลือเพียงแค่เด็กน้อยสามคนที่กำลังรออยู่ ณ สนามหญ้าของโรงเรียน

พวกเขาอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ในขณะที่ตั้งหน้าตั้งตารอการฝึกซ้อมหลังจากนั้น

ขณะที่อชิและเบนนี่คุยเล่นกันอยู่เป็นครั้งคราว ไอรดาก็นั่งอยู่ข้างๆ อย่างเชื่อฟัง ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าที่น่ารักของเธอ

“ทำไมคุณลิสายังไม่มาที่นี่อีกเนี่ย?” เบนนี่เริ่มสงสัย เมื่อเขาสังเกตเห็นว่าท้องฟ้าเริ่มมืดลง

ปกติคุณลิสาจะมาถึงก่อนเวลาเสมอ ทำไมวันนี้เธอถึงมาช้าจัง?

แม้จะขมวดคิ้ว แต่อชิก็ปลอบใจพี่ชายไปว่า “บางทีเธออาจจะยุ่งอยู่ก็ได้นะ เรามารอกันอีกสักพักดีกว่า”

ในขณะนั้นเอง เลอศิลป์ก็เดินผ่านทางเข้าโรงเรียนอนุบาลและได้รับการต้อนรับจากเด็กทั้งสามคนที่นั่งเรียงกันเป็นแถว

“คุณพ่อ!” ไอรดาเป็นคนแรกที่เห็นเขา เธอโบกมือไปท่าเลอศิลป์

หลังจากที่รีบมุ่งหน้าเข้าไปหาเธอ เลอศิลป์ก็ขมวดคิ้วในขณะที่จ้องมองไปที่ฝาแฝด

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ลิสาเป็นคนไปรับเด็กๆ ตั้งแต่รษิกาพยายามหลบหน้าเลอศิลป์ ดังนั้นพวกเขามักจะไม่อยู่ที่นั้นแล้วในช่วงเวลาที่เขามาถึง

วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

“คุณลิสาอยู่ไหนเหรอเด็กๆ?” เลอศิลป์ถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

พวกเขานั่งเท้าคางอย่างไร้เดียงสาและตอบกลับไปว่า “พวกเราก็ไม่รู้เหมือนกันครับ”

“อชิบอกว่าคุณลิสาอาจจะยุ่งอยู่” เบนนี่อธิบายเสียงแหลม

พวกเขาทำหน้าบึ้ง เลอศิลป์ดูเวลาแล้วพูดเสนอออกไปว่า “ฉันจะไปส่งพวกเธอที่บ้านเอง”

ฝาแฝดมองหน้ากันอย่างไม่ได้นัดหมาย

แม้ว่าเบนนี่จะถูกล่อใจ แต่เบนนี่ก็ส่ายหัวด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก สายตาของพวกเขาดูห่างเหินไม่ต่างจากสายตาของรษิกา “คุณไม่จำเป็นต้องไปส่งหรอกครับ พวกเราจะรอคุณลิสา ไม่อย่างนั้นเธอจะเป็นห่วง ถ้าเกิดว่าเธอไม่เจอพวกเราที่นี่”

เลอศิลป์ตอบกลับทันทีว่า “ฉันจะโทรหาแม่ของพวกเธอเอง และจะบอกให้แม่พวกเธอแจ้งคุณลิสาอีกทีนะ”