ตอนที่ 517 รอเขาก่อน

ในตอนนั้น ก่อนที่รษิกาจะมีโอกาสตอบกลับ เลอศิลป์ก็ขมวดคิ้วและพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “ถ้าคุณไม่สะดวก ผมจะส่งครรชิตไปรับแทน”

เมื่อเรียกสติกลับคืนมา รษิกาก็สงบอารมณ์ลงและตอบกลับไปว่า “ไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้ไอวี่อยู่บนรถของฉันแล้ว ฉันกำลังจะโทรไปบอกคุณอยู่พอดี”

คำพูดของเธอทำให้ใบหน้าของเขาผ่อนคลายลง “ขอบคุณนะครับ แต่ตอนนี้ผมคงต้องวางสายแล้ว”

ก่อนที่รษิกาจะทันได้ตอบกลับ เลอศิลป์ก็วางสายไปเสียก่อน

เธอได้ยินเพียงเสียงตัดสาย

หลังจากเว้นระยะไปไม่กี่วินาที รษิกาก็วางโทรศัพท์ของเธอไว้ข้างๆ ถึงอย่างนั้นก็ตาม เสียงของเลอศิลป์ก็ยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเธอ

เธอไม่แน่ใจว่าเธอคิดไปเองหรือเปล่า แต่มันรู้สึกเหมือนว่าเขาอบอุ่นต่อเธอมากขึ้น หลังจากที่ใช้เวลาสองวันที่ผ่านมาให้การซ้อมละครด้วยกัน

ในความเป็นจริง บางครั้งเธออาจจะถูกหลอกให้คิดว่าพวกเขาเป็นครอบครัวเดียวกัน และนั่นคือความรู้สึกที่เธอเคยรู้สึกในช่วงเวลาที่ผ่านมา

มันน่าเสียดายที่เมื่อคิดถึงศศิตาซึ่งเป็นเพียงคนเดียวที่ทำให้เธอหวนคืนสู่ความเป็นจริง

“แม่ครับ” ด้วยความสงสัยที่เห็นว่าเธอไม่ขับรถออกไปเสียที เด็กๆ จึงเรียกเธอ

รษิกาค่อยๆ รวบรวมความคิดของเธอ พึมพำตอบก่อนจะขับรถกลับบ้าน

เมื่อพวกเขามาถึงบ้าน อาหารเย็นที่ลิสาเตรียมไว้ก็รอพวกเขาอยู่แล้ว

ทันทีที่ลิสาเห็นพวกเขาแค่สี่คน เธอก็รู้สึกประหลาดใจ “คุณเลอศิลป์อยู่ไหนหรอคะ?”

เธอคยทานอาหารเย็นร่วมกับเขาในช่วงสองวันที่ผ่านมา ลิสารู้สึกแปลกๆ เมื่อเห็นแค่ไอรดา แต่ไม่เห็นเลอศิลป์

เมื่อเธอมองไปข้างหลังของพวกเขาเพื่อเช็คดู ก็ยังคงไม่เห็นเลอศิลป์อยู่ตรงนั้น

จากนั้นลิสาจึงมองรษิกาด้วยความสงสัย ราวกับว่าเขาเป็นสมาชิกในครอบครัวนี้ไปเสียแล้ว

เมื่อสังเกตเห็นท่าทางแปลกๆ ของลิสา รษิกาก็ขมวดคิ้ว แต่ก็ตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าความรู้สึกหงุดหงิดของเธอมันไม่เป็นไปอย่างที่คิด ในเวลาเดียวกันนั้นเอง อารมณ์ของเธอก็จมดิ่งลงด้วยเหตุผลบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้ เธอพูดออกไปว่า “เขา… ยุ่งกับงานอยู่น่ะ”

ลิสาพยักหน้ารับรู้และตอบกลับ “ถ้าอย่างนั้น พวกเราควรรอเขาหรือจะเริ่มทานกันก่อนดีคะ?”