ตอนที่ 542 เบนนี่หายไป

หลังอาหารเย็น ผู้คนจํานวนมากก็มุ่งหน้าไปยังชายหาดเพื่อรอดูการแสดงดอกไม้ไฟ

ระลอกคลื่นบนผิวน้ำทะเลที่ส่องสว่างสะท้อนไหวด้วยแสงของดวงจันทร์ที่เปล่งประกายแวววาว มันคือภาพของความเงียบสงบที่สมบูรณ์แบบ

แม้ว่าชายหาดจะค่อนข้างแน่นไปด้วยผู้คน แต่ก็มีเสียงรบกวนไม่มากนัก

ผู้คนต่างนั่งล้อมวงและดื่มด่ำกับการสนทนากันอยู่เงียบๆ

มือข้างหนึ่งของรษิกาจับไอรดาและอีกมือหนึ่งจับเบนนี่ เธอเดินลอดผ่านฝูงชนในขณะที่เลอศิลป์เดินอยู่ด้านหลังของพวกเขา

เมื่อถูกล้อมรอบด้วยคนจํานวนมาก รษิกาก็อดไม่ได้ที่จะกังวลเกี่ยวกับเด็กๆ และหวังว่าจะหาจุดเงียบๆ สำหรับพวกเขาได้

การที่ชายหาดมีคนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ นั้นทําให้เลอศิลป์กังวล เขาเรียกทั้งสี่คนข้างหน้าเขา "มาหาพ่อ ไอวี่"

เขาคอยระวังการพาเด็กๆ เดินของรษิกา และกลัวว่าเบนนี่ซึ่งอยู่ริมสุดจะหลงไปในฝูงชน

ไอรดาไม่อยากจะทำตามที่เขาบอก มันเห็นได้ชัดจากสีหน้าของเธอ เธอจับมือของรษิกาอย่างรวดเร็วและไม่ยอมปล่อยมือออก

เลอศิลป์ดูเครียดขึ้นเล็กน้อยและย้ำสิ่งที่เขาพูดก่อนหน้านี้ว่า "คนเยอะเกินไปแล้ว มาหาพ่อมา เดี๋ยวพ่อจะพาไปเอง"

เด็กหญิงตัวเล็กๆ ส่ายหัวอย่างดื้อรั้นเพราะเธออยากจะอยู่ใกล้ๆ รษิกากับพวกเด็กผู้ชาย

เมื่อเห็นว่าพวกเขาเดินต่อไปไม่ได้แล้ว รษิการู้สึกว่าเธอเด็กหญิงตัวเล็กๆ ผิดหวัง "เดี๋ยวฉันจะดูแลเธอเอง แค่ช่วยดูเราไว้จากด้านหลังนะ" เธอกล่าวด้วยน้ําเสียงอ่อนโยน

เมื่อได้ยินรษิกาพูดดังนั้น ไอรดาก็ยิ้มกว้าง

เลอศิลป์ไม่พอใจนักและเขาก็เงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะโอนอ่อนผ่อนตาม

ระหว่างทางเลอศิลป์ยังคงก้าวไปพร้อมกับสี่คนตรงหน้าเขา ตาเขาจดจ่อและระมัดระวังว่าเด็กๆ จะไม่หลงออกไปจากกลุ่ม

"รับของเล่นให้เด็กๆ ไหมครับคุณนาย คุณผู้ชาย!" คนขายของเล่นปรี่เข้ามาและพยายามขายของให้แก่พวกเขา

เมื่อมีคนมาขวาง รษิกาก็ปฏิเสธอย่างสุภาพ "ไม่ค่ะ ขอบคุณ"