ตอนที่ 565 อย่าขยับ

หลังจากได้พักผ่อนรษิการู้สึกดีขึ้นในที่สุด เธอจึงลุกขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้า

ในขณะเดียวกันเรือยอร์ชแล่นไปได้ไกลพอสมควร

พนักงานที่อยู่ด้านหน้าเรือยอร์ชเตือนว่า “เด็กๆ โปรดระมัดระวัง! นี่คือจุดที่โลมามักปรากฏตัว พวกมันเป็นมิตรและชอบมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนโดยเฉพาะเด็กๆ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องกลัวพวกมันเลยนะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เด็กๆ ก็พยักหน้าอย่างเชื่อฟังและใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

“แม่ครับ!” อชิและเบนนี่ร้องเรียกรษิกา

เธอหันหน้ามาอย่างสับสน

“ช่วยปลดเข็มขัดนิรภัยให้พวกเราหน่อยได้ไหมครับ? ผมอยากเล่นกับโลมา” เด็กชายถามอย่างระมัดระวัง

ไอรดาก็มองเธอด้วยความคาดหวังเช่นกัน

เมื่อรษิกาเห็นสายตาของเด็กๆ ก็ใจอ่อนลงอย่างไม่น่าเชื่อ แต่เธอลังเลที่จะตอบคำตอบเมื่อนึกถึงความปัญหาด้านความปลอดภัย

เด็กชายทั้งสองชำเลืองมองกันและกัน จากนั้นพวกเขามองเลอศิลป์ที่อยู่ข้างหน้าพวกเขา

เบนนี่สัญญาอย่างอ่อนหวานว่า “พวกเราสัญญาว่าพวกเราจะเป็นเด็กดีและจะอยู่ในระยะที่ปลอดภัย ตอนนี้พวกเราปลดเข็มขัดนิรภัยได้เลยไหมครับ?”

“พ่อคะ…” ไอรดามองพ่ออย่างอ้อนวอน

เด็กๆ รู้อยู่แล้วว่า เมื่อพวกเขาอยู่ในทะเล เลอศิลป์จะเป็นคนสุดท้ายในการตัดสินใจในทุกๆ เรื่อง

ในทางกลับกัน รษิกาไม่คิดว่าเด็กๆ จะเปลี่ยนเป้าหมายเร็วขนาดนี้ เมื่อเธอเหลือบมองเลอศิลป์ ความรู้สึกแปลกๆ ก็เข้ามาในใจเธอ

เธอประหลาดใจมาก เลอศิลป์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าของเลอศิลป์ไม่มีความกังวลใจใดๆ “ตราบใดที่ทุกคนไม่กลัว พ่อจะปลดเข็มขัดนิรภัยให้กับทุกคน”

เด็กๆ พยักหน้าอย่างรุนแรง “เราไม่กลัว พวกเราอยากเล่นกับโลมา!”

ทันทีที่พวกเขาพูดจบประโยค เลอศิลป์ลุกขึ้นโดยที่ไม่พูดอะไรและเดินเข้าไปหาพวกเขา เลอศิลป์ค่อยๆ ปลดเข็มขัดนิรภัยของเด็กๆ ออก

ทันทีที่เด็กๆ ได้รับอิสรภาพ พวกเขารีบวิ่งขึ้นไปที่ดาดฟ้าของเรือ