ตอนที่ 585 พวกเขาดูสนิทกัน

“ว่าแต่ คุณเจ็บเท้าได้ยังไงครับเนี่ย?” เจตนินถามระหว่างขับรถไปบ้านรษิกา

หัวใจของรษิกาเต้นรัวเมื่อเธอนึกถึงเหตุการณ์ที่เธอได้รับบาดเจ็บ แต่เธอก็ตั้งสติและตอบไปอย่างนิ่งสงบ “บังเอิญฉันเหยียบเปลือกหอยแหลมๆ เข้าตอนที่ไปเที่ยวเมื่อสองวันก่อนค่ะ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”

เจตนินรู้สึกขบขันเพราะเขาไม่รู้รายละเอียดของอุบัติเหตุนั้น “ผมแปลกใจจริงๆ ที่คุณโดนเปลือยหอยบาดเข้า ทั้งที่เวลาทำงานคุณระแวดระวังมากตลอดเลย”

รษิกาคลี่ยิ้ม “ฉันไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นกับฉันเหมือนกันค่ะ”

พวกเขาคุยกันอย่างสนุกสนานตลอดการเดินทาง

เมื่อมาถึงบ้านของรษิกา เจตนินก็ช่วยพยุงรษิกาลงมาจากรถ

พวกเขายิ้มให้กันพลางคุยถึงเรื่องตลกในสายงานแพทย์

ขณะที่รษิกายิ้มกว้างอยู่นั้น เสียงเยือกเย็นของคนคนหนึ่งก็ดังมาแต่ไกล “ดูเหมือนคุณรษิกากำลังอารมณ์ดีมากเลยนะ”

เลอศิลป์ยืนอยู่หน้าบ้านและมองมายังพวกเขาด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

รอยยิ้มบนใบหน้ารษิกาจางหายไปในอากาศทันทีเมื่อเธอได้ยินเสียงนั้น

พอเห็นสีหน้าเธอเปลี่ยนไปเช่นนั้น เจตนินเองก็หยุดยิ้มและมองชายคนนั้นด้วยความสับสน

เขามองเลอศิลป์และเลิกคิ้วขึ้นมา “คุณสองคนรู้จักกันเหรอครับ?”

ทั้งเลอศิลป์และเจตนินต่างก็มาจากครอบครัวที่มีหน้ามีตาในเมืองหัสดิน แม้ว่าตระกูลดำรงกุลจะอยู่อย่างสันโดษมานานหลายปี เจตนินก็ยังจำเลอศิลป์ได้เพราะพวกเขาเคยพบกันมาก่อน

เจตนินรู้ความสัมพันธ์ของรษิกากับตระกูลคชาเรศ เขาจึงพอจะเข้าใจได้ว่าพวกเขาเกี่ยวข้องกันอย่างไร เพราะเธอเป็นหมอที่มีชื่อเสียง และตระกูลคชาเรศก็ทำงานอยู่ในอุตสาหกรรมยา

แต่เขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อรู้ว่ารษิกาก็รู้จักกับเลอศิลป์ด้วย