ตอนที่ 605 นี่ไม่ใช่วิธีสารภาพรัก

เมื่อคิดแบบนั้น จักรภพอดไม่ได้ที่จะถามว่า “นายเขียนว่าอะไร”

อย่างไรก็ตาม เลอศิลป์ไม่ได้ตั้งใจที่จะเล่าในรายละเอียดนั้น เพราะรษิกาไม่ได้พูดถึงการ์ดใบนั้นด้วยซ้ำ

ในความเป็นจริง เมื่อเขาถามเธอเกี่ยวกับมัน เธอเพียงแค่เพิกเฉยต่อคำถามของเขา ทำให้เขาสงสัยว่าเธอเคยเห็นมันหรือเปล่า

แต่ถ้าเธอไม่ได้อ่าน เธอจะรู้ได้อย่างไรว่าฉันเป็นคนส่งดอกไม้ให้เธอ?

เลอศิลป์ยังคงคิดไม่ตกกับเรื่องนี้

เนื่องจากเธอเลือกที่จะโทรหาฉัน เธอคงได้อ่านการ์ดแล้วแต่ไม่อยากที่จะพูดถึงมัน

ในกรณีนั้น อาจมีบางอย่างผิดปกติกับเนื้อหาในการ์ดหรือไม่?

ในเวลาเดียวกัน จักรภพที่รอคำตอบอยู่พักใหญ่ จึงถามเขาว่า “นายเขียนว่าอะไร? ถ้านายไม่บอกฉัน จะรู้ได้อย่างไรว่าปัญหาอยู่ที่ไหน”

จากนั้น เลอศิลป์ก็ยอมอ่อนลง

เมื่อได้ยินอย่างนั้น จักรภพอดไม่ได้ที่จะนวดหน้าผากของเขา “นายหมายถึงอะไร ที่บอกว่า 'เรามาซื่อสัตย์ต่อกันเถอะนะ'? นายทำให้คุณรษิกาต้องไปเดาเอาเอง จะดีกว่าไหมที่จะสารภาพความรู้สึกของนายไปตรงๆ”

ถ้านายต้องการให้คุณรษิกายอมรับความรู้สึกที่เธอมีต่อนาย นายต้องทำซะก่อน!

เลอศิลป์เหลือบมองเขา “เธอโทรหาฉันหลังจากได้รับดอกไม้แล้ว และฉันก็ทำตามคำแนะนำของนาย”

ในตอนนั้นเอง ความหวังของจักรภพที่มีต่อเพื่อนของเขาก็กลับมาอีกครั้ง "นายทำอะไรบ้าง? สารภาพแล้วเหรอ?”

เมื่อคิดย้อนกลับไปถึงตอนที่เขาคุยกับรษิกา เลอศิลป์พยักหน้าโดยไม่ให้รายละเอียดเพิ่มเติม

เห็นได้ชัดว่าจักรภพรู้สึกอยากรู้มากขึ้น "นายพูดว่าอะไร?"

เลอศิลป์ตอบว่า “ฉันถามรษิกาว่า เธอเต็มใจจะกลับมาอยู่ข้างฉันไหม”

"แล้วไงต่อ?" จักรภพถามต่อ

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงของเลอศิลป์ก็ดังขึ้น “เธอไม่พูดอะไรเลย”