ตอนที่ 614 ไม่มีแม้คำขอบคุณ

หลังอาหารเช้า รษิกาเล่นกับอชิและเบนนี่สักพักก่อนจะไปทำงานต่อ

ในขณะที่เธอกำลังเล่นกับลูกๆ ของเธอ รษิกายังกังวลไม่หยุดเกี่ยวกับดอกไม้ที่จะมาพรุ่งนี้ เธอกลัวว่าเธอจะหาข้อแก้ตัวไม่ได้

ในที่สุด รษิกาก็ตัดสินใจว่าเธอไม่มีทางเลือกนอกจากโทรหาเลอศิลป์

ในขณะเดียวกัน เลอศิลป์กำลังทำงานล่วงเวลาอยู่ที่สำนักงานของฟ้าศิริสวัสดิ์กรุ๊ป

ห้องทำงานของเลอศิลป์กำลังบานสะพรั่งไปด้วยดอกไม้ ซึ่งมันดูขัดแย้งกับการตกแต่งภายในห้อง

ด้วยการเพิ่มแจกันดอกไม้ทีละใบจากช่อดอกไม้ที่ถูกปฏิเสธ บรรยากาศในห้องจึงดูค่อยๆ เย็นตา

เมื่อครรชิตเข้ามาพร้อมช่อดอกไม้อีกช่อด้วยความรู้สึกผิด เลอศิลป์สังเกตเห็นว่ามันถูกแกะออกและจัดใส่แจกันแทน

"คุณเลอศิลป์ เธอส่งดอกไม้กลับมาอีกแล้วครับ" ครรชิตพูดเบาๆ ทั้งตัวของเขาแข็งทื่อขณะที่เขาสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เลวร้าย

เลอศิลป์ชายตามองครรชิตอย่างเย็นชา ทำให้ห้องนั้นดูอึมครึมจนน่ากลัว

ครรชิตวางดอกไม้ไว้ที่มุมห้องอย่างเงียบๆ และออกจากห้องไป เขาเคลื่อนไหวอย่างเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ด้วยเกรงว่าเจ้านายของเขาจะโกรธหากส่งเสียงดังแม้แต่น้อย

ไม่นานนัก เลอศิลป์ถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังในห้องทำงาน

มองไปที่สวนดอกไม้ในห้องทำงานของเขา เขาค่อยๆ เดินเข้าไปหาพวกมัน

ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา เขายอมทำตามตำราคำแนะนำของจักรภพ โดยส่งดอกไม้ช่อแล้วช่อเล่า แม้ว่ารษิกาจะปฏิเสธมันทุกครั้งก็ตาม

แต่รษิกาไม่ได้รู้สึกอ่อนไหวหรือซาบซึ้งใจกับการกระทำของเขาตามที่จักรภพบอกไว้

มันผิดพลาดตรงไหน?

ในเวลาต่อมา เลอศิลป์ละสายตาออกจากเหล่าดอกไม้ด้วยความผิดหวังและเดินไปที่โต๊ะทำงานของเขา และคว้าโทรศัพท์ โดยวางแผนจะโทรไปถามจักรภพเกี่ยวกับแผนการอันชาญฉลาดของเขา

ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์ของเขาสว่างขึ้นพร้อมสายเรียกเข้าขณะที่ถือโทรศัพท์อยู่ในมือ

ขณะที่เขาพยายามมองว่าใครโทรมา เลอศิลป์ขมวดคิ้ว สับสนอย่างเห็นได้ชัด