ตอนที่ 644 ผู้หญิงหน้าไม่อาย

“คุณเลอศิลป์ครับ งั้นเราไป…” คนหนึ่งในกลุ่มเริ่มถามความเห็นของเลอศิลป์

เลอศิลป์เงียบไปขณะที่หันไปมองทางออกของพนักงานที่ผู้จัดการพูดถึง

ขณะที่เขากำลังจะก้าวเข้าไป เขาก็ได้ยินเสียงเยาะเย้ยของผู้หญิงคนหนึ่งพูดว่า “รษิกา จารุวิทย์ ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของแก! ถ้าไม่ใช่เพราะแก เจตนินก็คงจะไม่ทอดทิ้งฉันอย่างนี้!”

เลอศิลป์ชะงักไป

เมื่อเป็นเช่นนั้น คนอื่นรอบๆ ตัวเขาก็หยุดเดินไปเช่นกันก่อนที่จะมองหน้าเขาด้วยความสับสน

มีเพียงครรชิตเท่านั้นที่รู้ว่าเลอศิลป์กำลังคิดอะไรอยู่ และเขาก็รีบพูดว่า “คุณเลอศิลป์ครับ ผมจะเดินไปดูให้ก่อนนะครับ”

เลอศิลป์เอียงคอมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด

หลังจากได้รับอนุญาตจากเจ้านายแล้ว ครรชิตก็เดินไปยังทางเข้าโรงแรมทันที

ในระหว่างนั้น คนอื่นๆ ก็รออยู่กับเลอศิลป์ตรงที่เดิมด้วยความงุนงง

คุณเลอศิลป์ไม่พอใจกับเหตุการณ์ที่ทางเข้าเมื่อครู่นี้ไม่ใช่เหรอ? ทำไมเขาถึงสนใจแล้วล่ะ?

เวลาต่อมา ครรชิตก็กลับมาจากทางเข้าโรงแรมและกระซิบบางอย่างกับเลอศิลป์

วินาทีนั้น ท่าทีของเลอศิลป์ก็ยิ่งเคร่งเครียดมากอย่างเห็นได้ชัด

อันที่จริงแม้แต่อุณหภูมิรอบๆ ตัวเขาก็เย็นลงด้วยเหมือนกัน

ผู้คนต่างก็กลั้นหายใจ

“วันนี้พอแค่นี้ก่อนแหละ เราแยกกันตรงนี้เลยก็ได้” เลอศิลป์พูดกับคนที่อยู่ข้างเขาหลังจากเหลือบมองไปทางผู้คนที่อยู่ตรงทางเข้าโรงแรมด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์

จากนั้นเขาก็เดินไปทางประตู

คนเหล่านั้นมองหน้ากันด้วยความไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะกลับไปเลยดีหรือเปล่า

“ขอโทษด้วยนะครับ คุณเลอศิลป์มีเรื่องที่ต้องไปจัดการ เอาไว้เราค่อยคุยกันต่อวันอื่นนะครับ” ครรชิตยืนยันด้วยความสุภาพ

คนเหล่านั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่งขณะที่ครรชิตจ้องมองพวกเขา ในที่สุดพวกเขาก็ตัดสินใจออกไปผ่านทางออกของพนักงานพร้อมกับผู้จัดการ