ตอนที่ 647 ไม่แพร่ข่าวซุบซิบ

ทุกคนได้ยินที่จรรยาภรณ์พูดอย่างชัดเจน

แน่นอนว่าพวกเขาไม่รู้อะไรมากนักในวงการแพทย์ ดังนั้นพวกเขาจึงได้แต่พยักหน้าไปกับสิ่งที่จรรยาภรณ์พูด

อย่างไรแล้วพวกเขาก็มีภาพจำว่าหมอที่ประสบความสำเร็จจะต้องอายุราวห้าสิบปี ผู้คนต่างก็นึกภาพไม่ออกว่าสาวสวยอย่างรษิกาจะมาเป็นหมอที่มากความสามารถและประสบความสำเร็จในวงการแพทย์ได้อย่างไร

มือของจรรยาภรณ์เข้ามาใกล้ใบหน้าของรษิกามากขึ้นเรื่อยๆ สีหน้าของรษิกาเริ่มเย็นชา เธอพร้อมที่จะปัดมือของจรรยาภรณ์ออกไปได้ทุกเมื่อในตอนนั้น

แต่ก่อนที่รษิกาจะได้ทำอย่างที่คิด มือใหญ่ๆ ก็พุ่งเข้ามาฟาดเข้าไปที่มือของจรรยาภรณ์เสียก่อน

ชายคนนั้นออกแรงจับมือของเธออย่างมากจนเห็นได้ชัด จนกระทั่งทำให้จรรยาภรณ์เสียการทรงตัวและเซถอยหลังไปสองสามก้าว ซึ่งมือของเธอก็ไม่ได้โดนใบหน้าของรษิกาแต่อย่างใด

“คุณควรจะไปปรึกษาคุณหมอหาญชัยนะ ถ้าคุณสงสัยเกี่ยวกับทักษะทางการแพทย์ของเธอ หรือว่าคุณจะไปถามคุณอัครพลดูก็ได้ ผมเชื่อว่าเขามีคำตอบให้คุณอย่างแน่นอน” เลอศิลป์มองผู้หญิงที่เมามายตรงหน้าเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม “อีกอย่าง ถ้าคุณดื่มเข้าไปแล้วควบคุมตัวเองไม่ได้ คุณก็ไม่ควรไปร่วมงานอะไรแบบนี้”

ก่อนที่จรรยาภรณ์จะทันได้ตอบ เลอศิลป์ก็หันไปมองผู้คนและจ้องหน้าครรชิตขณะที่ออกคำสั่ง “หาคนไปส่งคุณจรรยาภรณ์ที่บ้านที”

ครรชิตรีบตอบรับในทันที

เลอศิลป์คว้าข้อมือของจรรยาภรณ์ไว้จนเธอเจ็บ และเธอก็ค่อยๆ มีสติขึ้นมา สายตาที่พร่าเลือนเริ่มจะจับจุดได้ ขณะที่เธอเริ่มนึกออกแล้วว่าชายที่อยู่ตรงหน้านี้เป็นใคร

“คุณ… คุณเลอศิลป์เหรอคะ?” เสียงของเธอสั่นขณะที่นึกออกแล้วว่าเขาคือเลอศิลป์

เลอศิลป์ส่งสายตาคมกริบให้เธอ เมื่อรู้ว่าเธอสร่างเมาแล้วในที่สุด เขาก็เหวี่ยงตัวเธอไปข้างๆ พลางทำสีหน้าเหยียดหยัน “ผมดีใจที่คุณสร่างจนได้นะครับ คุณจรรยาภรณ์ ผมว่าทางที่ดีคุณควรจะเลิกดื่มเหล้านับจากวันนี้ไป”

จรรยาภรณ์แข้งขาอ่อนไปทันทีที่ตระหนักได้ เธอเซถอยหลังไปสองสามก้าวก่อนที่จะยืนได้อย่างมั่นคง

แม้ว่าเลอศิลป์จะหยาบคายกับเธอ จรรยาภรณ์ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีกขณะที่ก้มหน้างุด เธอยังคงรู้สึกตกตะลึงอยู่