ตอนที่ 670 หนูก็อยากเล่นเหมือนกัน

พอหันหลังกลับมา รษิกาก็เห็นเลอศิลป์รินน้ำอีกสองแก้วและเอาไปวางไว้ตรงหน้าอชิกับเบนนี่

เธองุนงงนี่เขาทำแบบนั้นเพราะเด็กๆ ขอหรือเปล่า? หรือว่าเขาอยากจะผ่อนคลายจากความอึดอัดเมื่อครู่นี้?

ขณะที่จิตใจเธอสับสนวุ่นวาย น้ำแก้วหนึ่งก็มาปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ

รษิกาตื่นจากภวังค์และเหลือบมองคนที่นั่งข้างเธอ

เลอศิลป์ยิ้มให้เธออย่างมีเลศนัย จากนั้นเขาก็ดึงมือออกจากแก้วน้ำและหันไปสนใจเวทีต่อ

หลังจากจ้องมองแก้วน้ำด้วยอารมณ์ที่สับสนปนเปอยู่นาน รษิกาก็ขอบคุณเขาด้วยเสียงแผ่วเบา เธอรู้สึกผิดเพราะเชื่อว่าเมื่อครู่นี้เธอเข้าใจผิดไปเอง

เพื่อให้เขาเห็นว่าเธอไม่ได้ถือสาอะไร เธอจึงจิบน้ำในแก้วที่เขาเพิ่งรินมาให้เธอ

ริมฝีปากของเด็กๆ กระตุกขึ้นเมื่อเห็นว่าผู้ใหญ่โต้ตอบกันอย่างไร พวกเขาคิดว่ารษิกาลดกำแพงในใจของเธอลงแล้ว

เมื่อคอนเสิร์ตจบลง เลอศิลป์กับรษิกาก็ออกจากหอประชุมไปพร้อมกับเด็กๆ

ความมืดในค่ำคืนนั้นปกคลุมไปทั่วทั้งหมดเมื่อพวกเขาก้าวออกจากอาคาร แสงไฟหลากสีสว่างไสวรอบตัวพวกเขา และจัตุรัสแห่งนั้นก็พลุกพล่านไปด้วยผู้คน มันเป็นภาพที่มีชีวิตชีวา

“แม่ครับ!” เบนนี่ดึงมือแม่ของเขา

รษิกาก้มลงมาและมองตามทิศทางที่เขาชี้ไป มีน้ำพุดนตรีอยู่ไม่ไกลจากพวกเขาในจัตุรัส มันพ่นน้ำไปตามเสียงเพลง เด็กและผู้ใหญ่จำนวนมากกำลังเล่นน้ำอยู่

รษิกาไม่ค่อยได้พาลูกๆ ออกจากบ้านในตอนกลางคืน ดังนั้นนี่จึงเป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นน้ำพุแบบนี้ และพวกเด็กๆ ก็ตื่นเต้นอยากจะเล่นน้ำพุนั้นมาก

เธอคิดเอาไว้ว่าจะกลับบ้านทันทีหลังจากคอนเสิร์ตจบ เพราะเธอไม่อยากคุยกับเลอศิลป์มากนัก แต่หลังจากได้เห็นว่าพวกเด็กๆ ตื่นเต้นมากแค่ไหน เธอก็ไม่สามารถกลับบ้านไปในทันทีได้