ตอนที่ 679 เธอจะหนีไป

รษิกาตื่นจากภวังค์ความคิดและรับช่อดอกไม้มาเพราะเสียงเรียกของเด็กหญิง เธอชำเลืองมองชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าและพูดอย่างแผ่วเบาว่า “ขอบใจจ้ะ”

เด็กหญิงยิ้มกว้างอย่างอ่อนหวานเมื่อรษิการับช่อดอกไม้ไป

กระนั้น เลอศิลป์ก็ยังคงเฉยเมยและบอกไอรดาว่า “ปิดประตู เราควรกลับบ้านกันได้แล้ว”

ไอรดาพยักหน้าและเอื้อมมือไปปิดประตูรถ

“คุณเลอศิลป์ ไอวี่ยังเด็กมากอยู่เลย ช่วยอ่อนโยนเวลาพูดกับเธอหน่อยนะคะ” รษิกาอดใจเตือนเลอศิลป์อีกครั้งไม่ได้

หลังจากใช้เวลาไปสักพักกับพ่อและลูกสาว รษิกาก็รู้ว่าแม้เลอศิลป์จะใส่ใจดูแลเด็กหญิงตัวน้อยจริงๆ แต่น้ำเสียงของเขาก็รุนแรงกับเธอไปบ้างในบางครั้ง

ลูกๆ ของรษิกาเองก็อึ้งไปกับเสียงที่เข้มงวดของชายหนุ่ม ไม่ต้องพูดถึงไอรดาที่ต้องการความใส่ใจที่มากกว่าพวกเขาเสียอีก

เธอเตือนเขาด้วยความปรารถนาดีเท่านั้น แต่เธอก็ได้รับคำตอบที่ค่อนข้างกำกวมจากชายคนนั้น “ไอวี่ไม่ต้องการให้ผมอ่อนโยนมากกว่านี้หรอก เธอต้องการแม่ต่างหาก ถ้าคุณเป็นห่วงเธอจริงๆ ทำไมคุณไม่พิจารณาสิ่งที่ผมพูดเสียใหม่ล่ะ?”

ใบหน้าของรษิกาแข็งทื่อ เธอเหลือบไปมองไอรดาที่ได้ยินบทสนทนานั้นด้วย

เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นมาและกะพริบตาด้วยความสับสน เธอแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจอะไรเลยสักเรื่องเดียว

รษิกาถอนหายใจโล่งอก กระนั้นเธอก็ยังไม่รู้ว่าจะตอบเขาอย่างไรดี

“ไอวี่ ปิดประตู” เลอศิลป์ไม่คาดหวังจะให้เธอตอบและขอให้เด็กหญิงปิดประตูรถ

รษิกาถอยหลังไปพร้อมกับอชิและเบนนี่ หลังจากประตูรถปิดไปแล้ว เลอศิลป์ก็ค่อยๆ ขับรถออกไป

รษิกายืนนิ่งอยู่กับที่แม้ว่ารถจะเคลื่อนลับสายตาไปแล้ว ในหัวเธอมีคำพูดของเลอศิลป์วนเวียนอยู่ตลอด