ตอนที่ 694 กินมื้อเที่ยงกับฉัน

ความตึงเครียดในห้องพักฟื้นคลายลงเมื่อพวกเขารู้แล้วว่าจะรักษาโจ้อย่างไร

โจ้ส่งยิ้มซาบซึ้งในให้รษิกาเมื่อเขาได้ยินว่าเขาจะหายดีในไม่ช้านี้ “ขอบคุณครับ คุณรษิกา”

สีหน้าของรษิกาเคร่งขรึมขึ้นเมื่อเธอได้ยินเสียงที่อ่อนล้าของโจ้ “ฉันแค่ทำงานของฉันจ้ะ ไม่ต้องขอบคุณหรอกนะ เธอน่าจะลำบากมามากเลยใช่ไหม?”

โจ้พยักหน้าอย่างเขินอายในขณะที่สีหน้าเขาก็มีแววแห่งความกังวล

นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนอื่นที่ไม่ใช่ผู้อำนวยการสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าหรือเด็กคนอื่นที่แสดงความห่วงใยฉันอย่างจริงใจ! ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังสวยมากๆ ด้วย! เธอทำให้ฉันนึกถึงแม่…

รษิกาลูบหัวเขาอย่างอ่อนโยน “ฉันสั่งยาให้เธอแล้วนะ เธอต้องกินยาตามหมอสั่งทุกวันแล้วเธอจะหายดีในไม่ช้า แล้วเธอก็ต้องกินข้าวด้วยหลังจากออกจากโรงพยาบาลไปแล้ว โอเคไหม? ฉันรู้ว่าเธอไม่ค่อยอยากกินมากเท่าไร แต่เธอก็ต้องฝืนกินเข้าไปอยู่ดี ไม่อย่างนั้นก็จะต้องป่วยแบบนี้อีก เข้าใจไหมจ๊ะ?”

โจ้พยักหน้าอย่างว่าง่าย

รษิกาหัวเราะออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าเขายอมทำตามคำสั่งเธอ

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เจตนินใจสั่นเมื่อเห็นเธอปลอบใจโจ้อย่างมมีน้ำอดน้ำทน

ผู้อำนวยการสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้ากลับมาพร้อมกับยาไม่นานนักหลังจากนั้น และขอบคุณทั้งสองคนอยู่ซ้ำๆ ที่ช่วยเหลือพวกเขา

รษิกายิ้มบางๆ ให้เขาขณะที่เธอตอบว่า “เราแค่ทำงานของเราค่ะ คุณก็คงจะลำบากมากเลยที่ต้องดูแลเด็กเหล่านี้ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า”

จากนั้นเธอก็ควักเงินสดปึกหนึ่งจากกระเป๋าเงินของเธอและมอบให้ผู้อำนวยการ “ฉันไม่ได้นำเงินสดติดตัวมามากนัก เนื่องจากวันนี้ฉันรีบออกมา มันไม่มาก แต่คุณสามารถใช้เงินนี่ซื้ออาหารให้โจ้เพื่อเติมสารอาหารที่เขาขาดได้ โทรหาฉันได้เลยนะคะหากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าต้องการอะไรอีกในอนาคต”

“คุณสองคนช่วยเหลือสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้ามามากแล้ว ผมรับเงินคุณอีกไม่ได้หรอกครับ! ผมสิที่ต้องเป็นฝ่ายขอบคุณพวกคุณมากกว่า!” ผู้อำนวยการคัดค้าน

รษิกายัดเงินนั้นใส่มือเขาแและพูดว่า “ฉันเป็นแม่ของลูกสองคน และฉันทนไม่ได้ที่เห็นเด็กๆ ต้องทรมาน คิดซะว่าฉันพยายามจะแสดงความรักของแม่ให้เด็กๆ พวกนี้แล้วกันนะคะ”