ตอนที่ 701 ความสัมพันธ์ของเธอกับเลอศิลป์

“ปู่คิดว่าปู่เองก็มีเบอร์โทรศัพท์ของคุณรษิกานะ ถ้าหลานติดต่อเธอไม่ได้ เดี๋ยวปู่ทำเอง” จุลพัฒน์ผู้เป็นปู่เอ่ยขึ้นเบาๆ

เจตนินมีอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น เพราะเขารู้ดีว่าปู่ของเขากำลังบังคับเขาอยู่แทนที่จะปล่อยให้รษิกาและจรรยาภรณ์ได้พบกันโดยไม่ต้องมีเขา กลับกลายเป็นว่าเขาต้องไปอยู่ตรงนั้นด้วยเพื่อจับตาดูจรรยาภรณ์

สุดท้ายเจตนินก็ตอบตกลง “ก็ได้ครับ ผมจะลองติดต่อคุณรษิกาดู แต่ผมไม่รับปากนะครับว่าเธอจะตอบตกลง”

เสถียรเอ่ยขึ้นพร้อมด้วยรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า “ขอบคุณมากนะครับ ยังไงรบกวนคุณช่วยบอกผมด้วยละกันถ้าเธอตอบตกลง”

เจตนินพยักหน้าตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เสถียรคุยธุระต่อกับจุลพัฒน์อยู่ครู่หนึ่ง เขาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของตระกูลดำรงกุลอีกเล็กน้อยก่อนที่จะลุกขึ้นและขอตัวกลับ

ทันทีที่เสถียรพ้นจากหน้าประตูบ้านของตระกูลดำรงกุลใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มของเขาก็แทนที่ด้วยความเคร่งขรึม

ในคืนนั้น มีชายฉกรรจ์สองสามคนพาจรรยาภรณ์ที่เมามายไม่ได้สติมาส่งที่บ้าน เสถียรตกใจมากเมื่อได้เห็นภาพนั้น เขาคิดว่าลูกสาวของเขาโดนรังแก

และยิ่งประหลาดใจมากยิ่งขึ้นไปอีก เมื่อชายฉกรรจ์เหล่านั้นบอกกับเขาว่าพวกเขาเป็นคนของตระกูลฟ้าศิริสวัสดิ์และเลอศิลป์เป็นคนสั่งให้พาเธอมาส่งที่บ้าน

ดังนั้น เสถียรก็รู้ในทันทีว่าลูกสาวของเขานั้นไปสร้างเรื่องกับคนที่ไม่สมควรเข้าไปยุ่งเกี่ยว

ยิ่งไปกว่านั้นหุ้นส่วนธุรกิจของตระกูลหัตถวุฒินั้นได้เรียกร้องให้ยกเลิกสัญญาธุรกิจที่ทำร่วมกันในอีกไม่กี่วันข้างหน้า และพวกเขายังไม่สามารถหาคนมาร่วมธุรกิจในโครงการล่าสุดที่พวกเขากำลังทำได้เลย

เมื่อเห็นแนวโน้มว่าบริษัทกำลังประสบกับปัญหาวิกฤติทางการเงิน เสถียรจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากไปขอร้องให้เลอศิลป์ช่วยเหลือ เขาขอโทษเลอศิลป์กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแต่เลอศิลป์กลับบอกว่ามีใครอีกคนที่เขาต้องขอโทษ

เสถียรกลับมาบ้านด้วยความสงสัย เขาจึงคาดคั้นกับลูกสาวของตัวเอง ทำให้เขาได้รู้ว่าคนที่เขาควรต้องขอโทษคนนั้นคือใคร

แต่ด้วยตัวเขาเองลำพังนั้นไม่สามารถติดต่อหาเธอได้ ดังนั้นเขาจึงมีความคิดที่จะให้เจตนินนั้นทำหน้าที่เป็นคนกลางติดต่อให้