ตอนที่ 715 ปฏิกิริยาอัตโนมัติ

ด้วยความตื่นตระหนกที่เห็นว่าเลอศิลป์เคลื่อนไหวโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว รษิกาไม่กล้าขยับตัวแม้แต่นิดเดียวเมื่อเขาโน้มตัวเข้ามาใกล้เธอขึ้นทุกที เธอพยายามขัดขืน แต่เลอศิลป์คว้าข้อมือเธอและล็อกไว้ด้านหลังอย่างง่ายดาย ไม่ว่าเธอจะพยายามเพียงใดก็ไม่อาจหลุดพ้นออกไปจากอ้อมกอดของเขาได้

“คุณเลอศิลป์ ตื่นเดี๋ยวนี้นะ!” แววตาของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกขณะที่ระยะห่างระหว่างริมฝีปากของพวกเขาทั้งคู่ขยับเข้ามาใกล้กันทุกที แม้แต่เสียงของเธอก็ยังเต็มไปด้วยความตื่นกลัว

โชคร้ายที่เลอศิลป์ยังคงไม่สนใจและโน้มตัวลงมาใกล้เธอมากขึ้นทุกที

จนกระทั่งทั้งสองใกล้ชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน หัวใจของรษิกาแทบจะหยุดเต้น เธอสัมผัสได้ว่าเขาหยุดนิ่งได้ในที่สุด

รษิกาถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอค่อยๆ หันไปดูใบหน้าของเขาเพื่อตรวจสอบดูว่าเขาตื่นแล้วหรือไม่

เมื่อเธอหันไป เธอก็ได้พบกับสายตาที่ตื่นเต็มที่ของเขา

“ขอโทษด้วย เมื่อกี้นี้ผมละเมอ”

เลอศิลป์ซ่อนแววตาแห่งความสุขเอาไว้และแสดงให้เธอเห็นว่าเขารู้สึกขอโทษ

ขณะที่เขาเอ่ยเช่นนั้น เขาก็ปล่อยมือให้เธอหลุดออกจากอ้อมแขนของเขา

แม้ว่าใจจริงเขาอยากจะแกล้งเธอต่อ แต่หลังจากเห็นปฏิกิริยาของรษิกาเขารู้สึกว่าเขาควรหยุดเอาเปรียบเธอ

ก่อนที่รษิกาจะทันได้โวยวาย เลอศิลป์ก็ชิงขอโทษเธอเสียก่อน สีหน้าของเธอตื่นตะลึง เธอไม่รู้ว่าควรต่อว่าหรือยกโทษให้เขาดี

เธอตกอยู่ในภวังค์อยู่ครู่ใหญ่ก่อนที่เธอจะคิดได้ว่าเธอควรออกจากอ้อมแขนของเขาก่อนเป็นอย่างแรก

เมื่อคิดได้เช่นนั้น เธอก็กัดปากตัวเองและหลุบตามองต่ำก่อนที่เธอจะลุกขึ้น

โดยไม่คาดคิด ก่อนหน้านี้ที่เธอนั่งตัวเกร็งไม่กล้าขยับเขยื้อนอยู่เป็นเวลานาน และความจริงที่ว่าเธอถูกเขากอดไว้นานเกินไป ทำให้ขาของเธอเหน็บชาในขณะที่เธอพยายามจะลุกขึ้นยืน

ก่อนที่รษิกาจะทันได้ตังตัว เธอก็โอนเอนไปมาและล้มลงสู่อ้อมแขนของเลอศิลป์อีกครั้ง