ตอนที่ 730 อะไรทำให้คุณพูดแบบนั้น

เมื่อเสียงดังอึกทึกเข้ามาใกล้ เลอศิลป์ที่สีหน้าเคร่งขรึมก็ปรากฎให้เห็นในสายตาของรษิกา

รษิกาจ้องผู้ชายตรงหน้าเธอด้วยความประหลาดใจ “ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่?”

ชุดเป็นทางการของเขาบ่งบอกว่าเขาเพิ่งมาจากการประชุม แต่เน็กไทของเขาดูหลวมเหมือนถูกดึงออกมาเล็กน้อย

เมื่อเลอศิลป์ได้ยินคำถามของเธอ สีหน้าของเขาก็เย็นชา “ถ้าคุณมาได้ ทำไมผมจะมาไม่ได้ล่ะ?”

หลังจากเขาพูดแบบนั้น เขาก็มองเธอขณะที่กำลังระงับความโกรธเอาไว้ ก่อนที่จะหันหน้าไปหานักข่าวด้านหลังของเขา สายตาเย็นชาของเขากวาดไปทั่วหน้าของพวกเขา “ถ้าพวกคุณมีคำถาม ผมสามารถตอบแทนเธอได้ครับ”

กลุ่มฝูงชนตัวสั่นจากการสายตาของเขาและทุกคนต่างก็มองหน้ากันและกัน ในตอนนั้น ไม่มีใครกล้าเปิดปากพูดออกมาเลย

ด้วยสถานะของเลอศิลป์ ถ้าพวกเขาพูดอะไรผิดในวันนั้น พวกเขาอาจจะตกงานเลยก็ได้

ไม่มีใครอยากจะเผชิญผลของการกระทำนั้นแน่ๆ

เลอศิลป์ขมวดคิ้วและคว้าข้อมือของผู้หญิงที่อยู่ด้านหลังของเขาก่อนที่จะเหลือบมองที่ฝูงชนด้านหน้าเขา “ถ้าไม่มีคำถามแล้ว ผมจะพาเธอไปแล้วนะ”

เขาจับมือรษิกาและพาเธอออกไปจากฝูงชนโดยไม่รอการโต้ตอบใดๆ

กลุ่มฝูงชนที่โห่ร้องก่อนหน้านี้ได้สงบเงียบขณะที่คนทั้งสองเดินผ่านและถูกรังสีอันทรงพลังของเลอศิลป์บังคับให้ต้องหลีกทาง

รษิกาออกมาจากฝูงชนได้ แต่เธอก็ไม่มีเวลาที่จะถอนหายใจโล่งอกเมื่อเธอมองคนที่อยู่ตรงหน้าเธอ และความวิตกกังวลของเธอก็เพิ่มมากขึ้น

“ขึ้นมาสิ” เลอศิลป์พาเธอมาที่รถของเขาและพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือกน่ากลัวขณะที่เขาเปิดประตูรถฝั่งผู้โดยสาร

รษิกาเม้มปากเล็กน้อยแต่ก็ยังยืนนิ่ง “ฉันขับรถมาที่นี่ ฉันก็น่าจะขับกลับเองได้”

แม้จะรู้สึกปั่นป่วน แต่เธอก็ยังสงบสติอารมณ์ไว้ได้

ข่าวลือเรื่องเจตนินกับฉันยังไม่ได้ชี้แจงเลย และมันจะรุนแรงมากขึ้นถ้าฉันขึ้นไปบนรถของเลอศิลป์ต่อหน้านักข่าวเหล่านั้น