ตอนที่ 801 อาเจียนเต็มตัว

เลอศิลป์ขมวดคิ้วและเดินเข้าไปคุกเข่าต่อหน้าพวกเขา “มีบางอย่างที่ฉันอยากจะถามเธอสองคน... ทำไมเธอทั้งสองคนถึงช่วยฉันล่ะ?” เขาถามหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

อชิและเบนนี่สบตากันก่อนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เฮ้อ! สงสัยว่าพ่อจะรู้ความลับของเราแล้ว!

“นั่นเป็นเพราะคุณดูแลแม่กับไอวี่อย่างดีจริงๆ น่ะสิครับ!” เบนนี่พูดด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะที่สุด

เลอศิลป์จ้องมองทั้งสองคนด้วยความอยากรู้ว่าพวกเขาพูดจริงหรือไม่

น่าเสียดายที่เขาไม่ได้รู้จักพวกเด็กๆ ดีนัก ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าพวกเขาโกหกอยู่หรือเปล่า

หลังจากจ้องมองพวกเขาอย่างเข้มข้นสักพักหนึ่ง เลอศิลป์ก็ละสายตาทั้งที่ยังสงสัยและยืนตัวตรง “มันเริ่มจะดึกแล้ว ฉันจะดูแลแม่ของพวกเธอเอง ทั้งสองคนไปนอนได้แล้วล่ะ”

เด็กๆ พยักหน้าอย่างเชื่อฟังและออกจากห้องไป พวกเขารู้สึกโล่งใจอย่างไม่น่าเชื่อที่สามารถหลีกเลี่ยงการซักถามเพิ่มเติมได้

เนื่องจากเลอศิลป์แทบจะไม่แสดงอารมณ์ออกมาเลย พวกเขาจึงอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าเลอศิลป์จะตอบสนองอย่างไรหลังจากได้รู้ความจริงเกี่ยวกับตัวตนของพวกเขา

เลอศิลป์รอจนกระทั่งเด็กๆ ไปแล้วก่อนจะหันไปมองรษิกาซึ่งกำลังหลับใหลอยู่ “แม้แต่เด็กๆ ก็ยังบอกได้ว่าผมดูแลคุณอย่างดี แล้วคุณล่ะ? คุณรู้สึกยังไงกับผมกันแน่?” เขาถามขณะถอนหายใจอย่างเสียไม่ได้

แน่นอนว่าเธอไม่ตอบสนองเพราะเธอหลับไปสนิทแล้ว

จากนั้น เลอศิลป์ก็นั่งลงที่เก้าอี้บนระเบียงและเริ่มเปิดโทรศัพท์ของเขาออกมาดู