ตอนที่ 806 อารมณ์ที่ขัดแย้งกัน

หลังจากดูเด็กๆ เดินเข้าไปในโรงเรียนแล้ว รษิกาก็หันไปหาเลอศิลป์ด้วยอารมณ์ที่สับสนปนเปและเริ่มพูดว่า “เด็กๆ บอกฉันว่าคุณเป็นคนมาส่งฉันที่บ้านเมื่อคืนนี้”

เลอศิลป์พยักหน้าอย่างไม่ได้ใส่ใจมากนัก เขาละสายตาจากเธอและมองไปด้านข้างราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ในความเป็นจริง เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนเมื่อเห็นหน้าเธอ

รษิกามองตามสายตาเขาไปก็ได้เห็นรถของเขาที่จอดอยู่ริมถนน

เธอคิดว่าเขาคงจะรีบไปจึงตัดสินใจตรงประเด็น “บอกฉันหน่อยได้ไหมว่าเมื่อคืนเราเจอกันได้ยังไง?”

ใบหน้าของเลอศิลป์เย็นชาไปทันทีเมื่อรษิกากล่าวถึงการพบกันของพวกเขา “เราบังเอิญเจอกันในลิฟต์ของโรงแรมน่ะ”

แม้ว่าเขาจะไม่ได้อธิบายว่าเขาดึงเธอออกจากอ้อมแขนของเจตนินไป แต่รษิกาก็พอจะจินตนาการออก

ด้วยความที่เขาอารมณ์ร้อน เขาคงโกรธมากที่เห็นฉันกับเจตนินอยู่ด้วยกัน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าต้องมีเรื่องไม่ค่อยดีเกิดขึ้นระหว่างพวกเขาแน่ๆ

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจในครั้งนี้ก็คือเลอศิลป์ไม่ได้สอบถามอะไรเพิ่มเติมเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเธอกับเจตนินเลย

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ความรู้สึกแปลกประหลาดก็เกิดขึ้นภายในใจ ทำให้เธอนึกถึงการสนทนาของพวกเขาเมื่อวันก่อน

เลอศิลป์คงพยายามห้ามฉันไม่ให้ไปร่วมพิธีลงนามสัญญา เพราะเขากับเจตนินเป็นคู่แข่งกัน และนั่นคงเป็นเหตุผลที่เขามาปรากฏตัวที่โรงแรม แต่ว่าเขามาสายเกินไป นี่คือบทสรุปที่เขาไม่สนใจความสัมพันธ์ของฉันกับเจตนินอีกต่อไปหรือเปล่า?

พอคิดอย่างนั้น รษิกาก็รู้สึกน้อยใจด้วยเหตุผลบางอย่าง อย่างไรก็ตาม เธอเก็บอารมณ์ไว้กับตัวเองและแสดงความขอบคุณอย่างแผ่วเบาแทน “ขอบคุณที่ไปส่งฉันที่บ้านนะคะ คุณเลอศิลป์”

เลอศิลป์พยักหน้าพลางขมวดคิ้ว

แค่คิดถึงภาพตอนที่เธออยู่กับเจตนินก็ทำให้เขาโกรธแล้ว แต่พอเขาเห็นหน้าเธอ เขาก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนก่อน