ตอนที่ 818 ครึ่งชั่วโมง

หลังจากนั้น เด็กๆ ก็มองเลอศิลป์อย่างเป็นทุกข์ โดยหวังว่าเขาจะพูดอะไรบางอย่างแทนพวกเขาได้เช่นกัน

รษิกาเห็นว่าเด็กๆ กำลังมองใครบางคนอยู่ และเธอก็จ้องมองเลอศิลป์อยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าชายคนนั้นไม่อยากพูดอะไร เธอก็รู้สึกแปลกๆ อยู่ในใจ

“แม่นัดเวลากับคุณเจตนินแล้ว ไปสายไม่ได้” จากนั้นรษิกาก็ก้มหน้ามองลูกๆ ของเธอ น้ำเสียงของเธอฟังดูสำนึกผิด

เด็กๆ รู้ว่าพวกเขาไม่สามารถทำอะไรเพื่อห้ามรษิกาได้อีก เมื่อพวกเขาเห็นว่าเธอยืนกรานที่จะไป ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความผิดหวัง

รษิการู้สึกเสียใจไปกับเด็กๆ ขณะที่เธอเห็นสีหน้าตกตะลึงของพวกเขา แต่เธอรู้ว่าเธอทำอะไรได้มากไม่ได้ เธอทำได้แค่ลูบหัวพวกเขาแล้วพูดกับไอรดาว่า “อบเสร็จแล้ว เหลือไว้ให้ฉันบ้างนะ ฉันจะได้ลองชิมดู”

ต่อจากนั้น รษิกาก็หันหลังเดินจากไป

เธอก้าวไปได้แค่สองก้าว เสียงของชายคนนั้นก็ดังขึ้นมา

“ในเมื่อคุณต้องไปจริงๆ เราอาจจะอบเค้กวันอื่นก็ได้นะ คุณรษิกา”

เลอศิลป์วางตระกร้อมือลง เขาดึงแขนเสื้อลงแล้วมองดูเธออย่างเยาะเย้ย “ทุกคนก็เห็นแล้วว่าการนัดหมายของคุณกับคุณเจตนินมีความสำคัญมากกว่าคำสัญญาที่คุณให้ไว้กับเด็กๆ”

เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด รษิกาก็หยุดเดินและหันกลับไปมองชายคนนั้นด้วยความสับสน

เลอศิลป์กล่าวต่ออย่างไม่ไยดี “เด็กๆ หวังว่าเราจะทำเรื่องเล็กๆ แบบนี้ร่วมกับพวกเขาได้ แต่เนื่องจากคุณต้องไปจริงๆ มันก็ไม่มีความหมายอะไรเลยถ้าผมจะอยู่ช่วยพวกเขาที่นี่”

จากนั้น เลอศิลป์ก็เหลือบมองเด็กๆ ที่ดูผิดหวังมากขึ้นเรื่อยๆ

รษิกาไม่สามารถบอกได้ว่าเธอกำลังตาฝาดไปหรือไม่ แต่ดูเหมือนเด็กๆ กำลังมองเธอด้วยสายตาขุ่นเคือง