ตอนที่ 908 พนักงานอาวุโส

ในพื้นที่ส่วนวิจัย นักวิจัยเพิ่งจะตั้งสติกันได้จากเหตุการณ์ไฟไหม้ก่อนหน้านี้และกำลังกลับไปทำงาน

เมื่อพวกเขาเห็นคนทั้งสองเดินเข้ามา พวกเขาก็หยุดชะงักสิ่งที่ทำอยู่โดยพร้อมเพรียงกัน

รษิกากวาดตามองทุกคนด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและถามว่า “เมื่อวานนี้ช่วงบ่ายมีใครเข้ามาในสถาบันบ้างคะ?”

บังเอิญว่ากล้องวงจรปิดเสียหายไป รษิกาจึงได้แต่เดาว่าในตอนที่กล้องพังคงจะมีคนเดินผ่านกล้องมา

ขณะที่รษิกาพูดเช่นนั้นไปแล้ว ทุกคนก็มองหน้ากันเงียบๆเมื่อวานเป็นวันอาทิตย์ ซึ่งมันเหมาะมากกับการพักผ่อน แล้วใครจะมาสถาบันในเวลาแบบนั้นโดยไม่มีเหตุผล? อีกอย่าง เธอกำลังถามเหมือนว่ามันเกี่ยวข้องกับเหตุไฟไหม้ ถึงจะมีใครสักคนอยู่ที่นี่จริงๆ คนคนนั้นจะยอมรับได้ยังไง?

ทันใดนั้น รษิกาก็แผ่ความน่ากลัวออกมาขณะที่จ้องมองพวกเขาอย่างเย็นชา “ฉันไม่ได้มีเจตนาจะสงสัยใครที่นี่ทั้งนั้น แต่คิดไม่ออกเลยว่าจะมีเหตุผลใดที่พนักงานในสถาบันของเขาจะทำอะไรอย่างนี้ได้ แต่ความจริงก็คือคนที่ลอบวางเพลิงเป็นคนในสถาบันนั่นเอง ดังนั้นฉันถึงอยากรู้ว่าคนคนนั้นเป็นใคร รบกวนช่วยก้าวออกมาเพื่อที่จะไม่ทำให้คนอื่นๆ ต้องลำบากโดยไม่จำเป็น”

หลังจากนั้นเธอก็เสริมอย่างเย็นชาว่า “ไฟไหม้คราวนี้สร้างความเสียหายใหญ่หลวงให้สถาบันของเรา ถ้าฉันรู้ว่าใครเป็นคนทำเรื่องนี้ ฉันก็ไม่มีทางเหลือนอกจากต้องแจ้งความ แต่ถ้าคนคนนั้นยินดีที่จะก้าวออกมาในตอนนี้ ฉันคิดว่ายังพอมีทางที่จะเจรจากันได้บ้าง”

ทุกคนต่างก้มหน้าลงเมื่อเห็นสายตาของเธอ

ทันใดนั้น ความเงียบก็เข้าปกคลุมและเสียงเดียวที่เหลืออยู่คือเสียงของเหลวที่กำลังเดือดในพื้นที่วิจัย

“อะแฮ่ม!” คมสันกระแอมทันทีเพื่อคลี่คลายบรรยากาศที่ตึงเครียด

ในตอนนั้นเอง พนักงานชายคนหนึ่งก็ตัวสั่นเทิ้ม

แต่รษิกาไม่สังเกตเห็นเพราะเธอละสายตาไปหาคมสัน

คมสันเริ่มพูดช้าๆ “ผมปิดบังเรื่องบางอย่างจากคุณอยู่ หลังจากได้ยินคุณพูดแบบนั้นแล้ว ผมว่าผมควรจะพูดออกมา เพราะเห็นแก่คนคนนั้น”

เช่นนั้นแล้ว เขาก็เงยหน้าไปมองทุกคน

เขาพูดออกมาอย่างแผ่วเบา แต่ทุกคนก็ได้ยินเขาชัดเจน