ตอนที่ 911 พยายามอย่างเต็มที่

ใบหน้าของคมสันเต็มไปด้วยความเป็นห่วงขณะที่เขาตอบไปว่า “ไม่มีอะไรมากหรอกครับ ผมแค่คิดว่าคุณน่าจะอารมณ์ไม่ดีเมื่อดูจากทุกอย่างที่เกิดขึ้น”

รษิกานิ่งไปพักหนึ่งก่อนที่จะยิ้มออกมาอย่างสิ้นหวังฉันเชื่อใจเพื่อนร่วมงานในสถาบันนี้ทุกคน แต่ต้องมาลงเอยด้วยการถูกแทงข้างหลังอย่างนี้ ใครมาเป็นแบบฉันก็ต้องอารมณ์ไม่ดีกันทั้งนั้นนั่นแหละ

“เจริญทำงานในสถาบันวิจัยมานาน ผมเองก็ไม่คิดว่าเขาจะทำอะไรโง่เง่าอย่างนี้เหมือนกัน”

คมสันตามเธอเข้าไปในห้องทำงานและพูดเป็นเชิงขอโทษ “ถ้าผมรู้อย่างนี้ เมื่อวานผมก็คงจะจับตาดูเขาไว้ตลอด”

รษิกานั่งลงที่เก้าอี้ของเธออย่างเศร้าสร้อยและพูดว่า “มันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณเลยค่ะ ถ้าฉันเป็นคุณ ฉันก็ไม่คิดว่าเขาจะทำอะไรแบบนี้เหมือนกัน”

ในตอนนั้น ทั้งหมดที่เธอต้องการรู้ก็คือตัวตนของคนที่ส่งอีเมลให้เจริญ

ขณะที่คมสันนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามเธอ เขาก็สังเกตดูสีหน้าของเธอเงียบๆ “ผมสงสัยจริงๆ ว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ บังเอิญว่าห้องเก็บของที่เจริญวางเพลิงเป็นห้องที่เก็บสมุนไพรที่นำมาจาากจากมโหสถกรุ๊ปด้วย”

ใจของรษิกาเต้นรัวเมื่อเธอได้ยินคำเหล่านั้น เพราะเธอตระหนักได้ถึงบางอย่างในทันที

“มันแปลกมาก ใครอีกที่จะรู้ว่าลูกชายของเจริญป่วยนอกเหนือจากคนในสถาบันวิจัย? ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนที่อยู่เบื้องหลังจะเอาเรื่องนี้มาใช้กับเจริญได้” คมสันพูดต่อ

เขาบอกเป็นนัยๆ ถึงความจริงที่ว่ามีคนลงทุนลงแรงเป็นอย่างมากที่จะทำลายสมุนไพรที่นำมาจากมโหสถกรุ๊ป

เมื่อพูดเช่นนั้นแล้ว คมสันก็จ้องมองใบหน้าของรษิกาเพื่อดูว่าเขาจะล่วงรู้อะไรได้บ้างไหมจากสีหน้าของเธอ

แม้ว่าใจรษิกาจะเต้นรัว แต่เธอก็ทำท่านิ่งสงบและมีสติมั่นคง “ฉันบอกคนให้ช่วยสืบเรื่องที่อยู่อีเมลนั้นแล้วค่ะ ดังนั้นฉันน่าจะได้รู้อะไรจากคนคนนั้นในไม่ช้านี้ เอาไว้เดี๋ยวเราค่อยคุยกันหลังจากฉันได้ข้อมูลแล้วนะคะ”

คมสันไม่ได้อะไรจากการสังเกตสีหน้าเธอเลย ดังนั้นเขาจึงขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดใจ