ตอนที่ 952 เราดูเหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน

หลังจากได้ยินคำอธิบายของเลอศิลป์ ไอรดาก็เข้าใจสถานการณ์ในที่สุดและตอบกลับด้วยการพยักหน้าอย่างว่านอนสอนง่าย

“วันนี้ลูกสนุกไหม?” เลอศิลป์เลิกถามเรื่องอาการป่วยและเริ่มคุยเกี่ยวกับการตั้งแคมป์วันนี้เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเธอ

เป็นไปตามที่คาดไว้ การพูดถึงเรื่องตั้งแคมป์ช่วยเบี่ยงเบนความสนใจของไอรดาไปได้ในทันที “หนูสนุกมากๆ เลยค่ะพ่อ!”

จากนั้นเธอก็งอนิ้วทีละนิ้วเพื่อนับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ ราวกับเธอกลัวว่าพ่อจะไม่เชื่อถ้าเธอพูดออกมาเฉยๆ “คุณรษิกาให้พวงดอกไม้หนูมา น่ารักมากๆ เลยค่ะ แล้วเราก็ทำบาร์บีคิวอร่อยๆ กินกัน เบนนี่กับอชิเก็บก้อนกรวดสวยๆ มาให้หนูด้วยค่ะพ่อ!”

ดูเหมือนไอรดาจะได้พบเหตุการณ์ที่แสนสนุกมานับไม่ถ้วน หลังจากนึกถึงเรื่องที่เต็มไปด้วยความสุขที่เธอพบเจอมาในวันนี้ อาการปวดท้องของเธอก็ดูเหมือนจะไม่แย่มากแล้ว

เลอศิลป์มีสีหน้าอ่อนลงเมื่อเขาฟังไอรดาเล่าเรื่องที่เธอเจอมาตลอดทั้งวันนี้

รษิกาตรวจร่างกายเด็กๆ อีกครั้ง

เธอเคยทำวิจัยเกี่ยวกับเชื้อแบคทีเรียมาก่อน ดังนั้นยาแผนโบราณที่เธอปรุงขึ้นมาคือวิธีการรักษาที่ถูกต้องที่สุดสำหรับอาการป่วยเช่นนี้ และผลของยานั้นก็เห็นได้ชัดในทันทีด้วย

หลังจากตรวจดูเด็กๆ และยืนยันได้ว่าพวกเขาหายแล้ว รษิกาก็รู้สึกโล่งอกในที่สุด จากนั้นเธอก็หันไปมองชายที่อยู่ข้างๆ เธอ “ดึกแล้วล่ะ กลับกันเถอะ”

เลอศิลป์พยักหน้าอย่างเรียบง่าย ขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้น อชิก็พูดเสียงอ่อนเสียงหวานขณะจ้องมองผู้ใหญ่ทั้งสองด้วยสายตาคาดหวัง “แม่ครับ เราอย่าเพิ่งกลับบ้านเร็วนักเลยได้ไหม? เรายังไม่ได้ค้างคืนในเต็นท์กันเลยนะครับ!”

หลังจากนั้น เขาก็ดึงชายเสื้อรษิกาด้วยมือข้างหนึ่งและอีกมือก็ชี้ไปที่ท้องฟ้ายามค่ำคืน “ดูสิครับ! ท้องฟ้าคืนนี้สวยมากเลย!”

เมื่อเผชิญกับสายตาคาดหวังของลูกชาย รษิกาก็ลังเลอยู่ชั่วครู่หนึ่งก่อนที่จะยืนกรานอีกครั้ง “ไม่ได้ เราอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว เบนนี่กับไอวี่เพิ่งจะหายป่วย พวกเขาต้องกลับบ้านไปพักผ่อน แม่จะพาพวกลูกมาที่นี่ใหม่คราวหน้านะ”

รษิกาไม่อยากอยู่ที่นี่ ไม่ใช่แค่เพราะเด็กๆ เพิ่งจะหายป่วย แต่ยังเป็นเพราะเธอไม่อยากอยู่เผชิญหน้ากับเลอศิลป์ไปตลอดทั้งคืนด้วย

พอได้รับการปฏิเสธจากรษิกา อชิก็มีสีหน้าผิดหวัง จากนั้นเขาก็หันไปมองเบนนี่กับไอรดา โดยส่งสายตาเป็นสัญญาณบางอย่าง