ตอนที่ 957 ติดต่อผมในทันที

“คุณกับเด็กๆ เคยมาที่นี่กันหรือเปล่า?”

เลอศิลป์เดินมาหยุดอยู่ตรงต้นไม้ใหญ่

รษิกาก็หยุดเดินไปเช่นกัน เธอมองไปรอบๆ ก่อนจะส่ายหน้า “ไม่นะ”

ต้นไม้นั้นอยู่ตรงริมชายป่า

เมื่อวานนี้ เธออยู่กับอชิ เบนนี่ และไอรดาในป่าและตรงใกล้ๆ น้ำตก

เช่นนั้นแล้ว พวกเขาจึงไม่ได้มาในสถานที่เฉพาะเจาะจงอย่างนี้

เธอพยักหน้าเข้าใจ เลอศิลป์ทำท่าให้เธอดูที่โคนต้นไม้ใหญ่นั้น

รษิกามองตามมเขาไปและพิจารณาดูใกล้ๆ ซึ่งทำให้เธอได้เห็นรอยเท้าอย่างชัดเจน

จากที่มองดูแล้ว เห็นได้ชัดว่ามันเป็นรอยเท้าของผู้ใหญ่

ขณะที่รอยเท้านั้นเคลื่อนไปทางชายทุ่งหญ้า รอยเท้านั้นก็ค่อยๆ จางหายไปมากขึ้น

ดังนั้น เธอจึงไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเจ้าของรอยเท้าเหล่านั้นไปที่ใดที่ใกล้เต็นท์หรือเปล่า

แต่มันแน่นอนว่ามีคนอื่นอยู่ที่นี่ด้วยเมื่อวานนี้ นอกเหนือจากเธอและเด็กๆ

อันที่จริง คนคนนั้นเฝ้าดูอยู่ใกล้ๆ ขณะที่เธอกำลังเล่นอยู่กับเด็กๆ

ความตระหนักรู้นั้นทำให้รษิกาหวาดกลัวไปทั่วทั้งใจ

“มีคนตามพวกคุณมาก อีกอย่าง คนคนนี้ก็มีประสบการณ์มากด้วย” เลอศิลป์สรุป

อย่างไรเสีย มันก็ชัดเจนแจ่มแจ้งแล้วว่ารอยเท้าพวกนั้นหายไปเมื่อมีคนกระโดดออกมาจากต้นไม้

ใครกันนะที่พยายามมากขนาดนี้เพื่อสะกดรอยตามเธอ?

เขาไม่อาจหาคำตอบได้ จึงถามออกไปตรงๆ ว่า “คุณคิดว่าใครที่อยากจะสะกดรอยตามพวกคุณอย่างนี้?”

รษิกาขมวดคิ้วและส่ายหน้า

ฉันคิดไม่ออกเลยว่าฉันไปทำให้ใครขุ่นเคืองมาในช่วงนี้ ถ้าฉันพอจะบอกชื่อได้ คนเดียวที่พอเป็นไปได้ก็คือเขา อีกอย่าง มันกลายเป็นเรื่องธุรกิจไปแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่าเขาจะไม่ทำอย่างนั้นแน่ๆ แต่นอกเหนือจากเขา…