ตอนที่ 965 เดินออกไปแบบครบสามสิบสอง

การค้นหากินเวลาตลอดเช้า

ครรชิตมีสีหน้าเคร่งขรึม เขากลับมาพร้อมลูกน้องในช่วงบ่ายและกล่าวว่า “เราไม่พบอะไรเลยครับ คุณเลอศิลป์”

เป็นที่ยอมรับว่าคฑานั้นเป็นนักสืบเอกชนที่เก่งมาก

ครรชิตอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าเขาติดต่อกับนายจ้างได้อย่างไร

ครรชิตไม่เพียงแต่ไม่พบหลักฐานใดๆ ที่แสดงว่าผู้บงการสั่งให้คฑาสอดแนมรษิกาอย่างไรบ้าง แต่เขายังไม่พบหลักฐานที่สามารถเปิดเผยตัวตนของคฑาในฐานะนักสืบเอกชนได้เลยด้วยซ้ำ

คฑาเริ่มหงายไพ่ขอความเห็นอกเห็นใจ "คุณเลอศิลป์ ผมบอกแล้วไงว่าไม่มีใครสั่งให้ผมทำอะไรทั้งนั้น”

เลอศิลป์รอมาครึ่งวันแต่ก็ไม่ได้รับคำตอบที่เขาต้องการ ดวงตาของเขาลุกโชนด้วยความโกรธเมื่อเขาเห็นท่าทางไร้เดียงสาที่เสแสร้งบนใบหน้าของผู้กระทำผิด

“ถ้าไม่มีใครทำให้คุณทำเช่นนี้ ทำไมคุณถึงสะกดรอยตามเธอ?” เขาถาม

คฑากะพริบตาอย่างไร้เดียงสา “เพราะ… เพราะผมเห็นว่าคุณรษิกามีเสน่ห์ ผมเลยอยากจะถ่ายรูปเธอเพราะผมชอบถ่ายภาพ”

เขาประหม่าก่อนที่ครรชิตจะทำการสืบ แต่เมื่อตระหนักว่าอีกฝ่ายไม่ได้อะไรจากเขาเลย เขาก็เริ่มพูดอย่างกล้าหาญมากขึ้น

เลอศิลป์กำลังจะระเบิด เขายังคงจ้องมองคฑา สายตาเขาดูราวกับนักฆ่า

แทนที่จะคอยกระตุ้นเขาอย่างต่อเนื่อง คฑากลับเก็บเงียบไว้ขณะยืนอยู่กลางห้อง

"คุณเลอศิลป์ จะเป็นยังไงถ้าเรา...” แววเย็นชาแวบผ่านดวงตาของครรชิต เพราะเขาทนไม่ได้กับการที่ชายผู้นั้นไม่เคารพเลอศิลป์เลย มีหลายวิธีในการซักถามคน เราจะพบสิ่งที่สามารถทำให้เขาเปิดเผยความจริงได้

คฑาเริ่มตื่นตระหนกเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงเจตนาอำมหิตในน้ำเสียงของเขา

ทันใดนั้น เสียงทุ้มลึกของเลอศิลป์ก็ดังก้องอยู่ในหูของพวกเขา “ปล่อยเขาไป”

"คุณเลอศิลป์!” ครรชิตลังเลที่จะทำเช่นนั้น เราจะปล่อยเขาไปได้ยังไง ในเมื่อเราไม่ได้อะไรจากเขาเลย? อีกอย่าง เราควรสั่งสอนเขาเรื่องความเย่อหยิ่งของเขาก่อนสิ!