ตอนที่ 968 ฉันอยากเจอไอวี่

“อะไรนะ?”

ศศิตาขมวดคิ้ว

แย่พอแล้วที่รษิกามาพาหลานสาวฉันออกไปเที่ยว แต่เธอถึงกับทำให้หลานของฉันล้มป่วยด้วย

เมื่อเห็นว่าการยุยงของเธอประสบความสำเร็จ อัญชสาก็ยิ้มเล็กน้อยก่อนที่เธอจะหยุดยิ้มทันที

“คนที่ฉันส่งไปปกป้องไอวี่เห็นแบบนี้ค่ะ แต่เขาไม่มีทักษะทางการแพทย์เลย เมื่อคิดว่าคุณรษิกามีความรู้ทางการแพทย์อยู่บ้างและสามารถรักษาไอวี่ได้ เขาจึงไม่เปิดเผยตัวออกไป”

ใบหน้าของศศิตาเข้มขึ้น “ไอวี่อาการสาหัสหรือเปล่า?”

อัญชสาแสร้งทำเป็นไตร่ตรองก่อนตอบว่า “เพื่อนฉันที่เคยติดเชื้อบอกว่าพวกเขารู้สึกเจ็บปวดแสนสาหัส แต่ไอวี่เป็นแค่เด็ก...”

ไม่จำเป็นต้องให้เธอพูดต่อไป ศศิตาก็เข้าใจสิ่งที่เธอจะสื่อ

หากผู้ใหญ่ไม่สามารถรับมือกับความเจ็บปวดได้ ไม่ต้องพูดถึงเด็กอย่างไอรดาเลย

มันแย่พอแล้วที่รษิกาทิ้งไอวี่ไปในตอนนั้น ส่วนคราวนี้เธอจะต้องรับผิดชอบต่อความทุกข์ทรมานของไอวี่

รษิกาต้องการจะทำอะไรกันแน่?

“ฉันอยากจะไปดูไอวี่ แต่คุณก็รู้ท่าทีของเลอศิลป์” อัญชสายังคงพยายามราดน้ำมันลงในกองไฟ

ศศิตาขมวดคิ้วอีกครั้งและประกาศว่า "ฉันจะไปดูเอง!"

จากนั้นเธอก็หยิบกระเป๋าและเตรียมออกเดินทาง

อัญชสาห้ามเธออย่างรวดเร็ว "คุณศศิตาคะ เมื่อคุณไปถึงแล้ว โปรดอย่าบอกพวกเขาว่าฉันเป็นคนบอกคุณเกี่ยวกับเรื่องนี้ เลอศิลป์ไม่ชอบฉันแล้ว ถ้าเขารู้ ฉันก็กังวลว่า…”

นั่นคือความจริง

ศศิตากังวลเกี่ยวกับหลานสาวของเธอ แต่ในเวลาเดียวกัน เธอก็รู้สึกแย่ที่ความพยายามอันอุตสาหะของอัญชสาไม่ได้รับการชื่นชมใดๆ

"ไม่ต้องกังวลไปนะ ฉันรู้ว่าอะไรควรพูดและอะไรไม่ควรพูด”

ทันทีที่ศศิตาพูดจบ เธอก็หยิบกระเป๋าแล้วจากไป

อัญชสาไม่ได้ห้ามเธอในคราวนี้ เมื่อรถของศศิตาไปแล้ว เธอก็ลุกขึ้นและออกไปจากที่นั่น

ด้วยการแทรกแซงของศศิตา อัญชสาเชื่อว่าความสนใจของเลอศิลป์จะถูกเบนไป เธอหวังว่าเขาจะให้ความสำคัญในการสืบสวนสิ่งที่เธอทำน้อยลง

ในขณะเดียวกันที่บ้านฟ้าศิริสวัสดิ์ ครรชิตกำลังยืนอยู่ในห้องทำงานด้วยสีหน้าเคร่งขรึม