ตอนที่ 977 รู้สึกผิด

“ทำตัวดีๆ นะไอวี่ ให้ย่าอุ้มเถอะ อย่าร้องไห้นะ” ศศิตาปลอบใจหลานสาวอย่างอดทน

ศศิตาไม่คาดคิดเลยว่า ยิ่งปลอบใจไอรดามากเท่าไร ไอรดาก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้นเท่านั้น เด็กหญิงร้องไห้หนักมากจนแทบจะหายใจไม่ออก

เมื่อเห็นว่าเรื่องต่างๆ เกินกำลังแล้ว ศศิตาจึงส่งไอรดาให้เลอศิลป์อย่างไม่เต็มใจนัก

ในไม่ช้า เสียงร่ำไห้ของไอรดาก็เบาลงอีกครั้ง และค่อยๆ กลายเป็นเสียงครวญครางหลังจากที่เธอเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเลอศิลป์

ทันทีที่เลอศิลป์เห็นว่าไอรดามีสีหน้าโศกเศร้าเพียงใด เขาก็รู้แน่ชัดแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นฉันสงสัยว่าแม่ของฉันทำอะไรโหดร้ายเพื่อพาไอวี่ออกมาจากบ้านของรษิกาหรือเปล่า

“ลูกทำให้เธอเสียคน” ศศิตาไม่พอใจ “จำไม่ได้เหรอว่าผู้หญิงคนนั้นใจร้ายแค่ไหนในตอนนั้น? ทำไมยังอยากให้ไอวี่ไปอยู่ใกล้เธอ? แม่บอกไปนับครั้งไม่ถ้วนให้อยู่ห่างจากเธอ! ทำไมถึงไม่ฟังเลย? ตอนนี้พอใจแล้วหรือยัง? ไอวี่ไม่อยากกลับบ้านของตัวเองแล้ว!”

ไอรดาไม่รู้ว่าศศิตาหมายถึงอะไร แต่เธอสัมผัสได้ว่าศศิตากำลังพูดไม่ดีถึงรษิกาให้เลอศิลป์ฟัง

เมื่อรู้เช่นนั้น ไอรดาก็ดึงเสื้อของเลอศิลป์แล้วคร่ำครวญว่า “หนูอยากเจอคุณรษิกา...”

ศศิตาโกรธมากเมื่อเธอได้ยินเช่นนั้น “ทำไมหลานถึงต้องการเธอ? เธอไม่ต้องการแม้แต่จะ…”

ก่อนที่ศศิตาจะพูดจบประโยค เลอศิลป์ก็ขัดจังหวะ "คติยา พาไอวี่ขึ้นไปข้างบน"

คติยารีบไปหาเลอศิลป์ และยื่นมือออกไปอุ้มไอรดาไว้

เมื่อเห็นว่าไอรดาร้องไห้หนักแค่ไหนก่อนหน้านี้ คติยาก็ไม่รู้ว่าไอรดาจะยอมให้เธออุ้มไปหรือไม่

โชคดีที่ไอรดาเบื่อกับคำพร่ำบ่นของศศิตา เมื่อเธอเห็นคติยาเอื้อมมาหาเธอ เธอก็กระโดดเข้าไปกอดคติยาในทันที