ตอนที่ 986 ปล่อยให้เธออยู่

ขณะที่เรื่องนั้นเกิดขึ้น ไกรสรยังได้แจ้งศศิตาด้วยว่าเลอศิลป์ไม่สบาย

แม้ว่าเธอเคยทะเลาะกับเลอศิลป์มาก่อน แต่เธอก็ยังตัดสินใจไปดูลูกชายของเธอเป็นการส่วนตัวเมื่อทราบอาการของเขา

“คุณศศิตา”

เมื่อคติยาเห็นศศิตาเดินผ่านประตูไป เธอก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงครั้งล่าสุดที่คู่แม่ลูกทะเลาะกัน เธอลังเลและสงสัยว่าจะปล่อยให้ศศิตาขึ้นไปข้างบนหรือไม่

เป็นธรรมดาที่ศศิตาจะไม่สนใจกับความลังเลของเธอ “เลอศิลป์อยู่ในห้องของเขาหรือเปล่า?”

คติยาพยักหน้า “เขาไม่สบายและกำลังพักผ่อน เอาอย่างนี้ไหมคะ…"

ก่อนที่เธอจะพูดจบประโยค ศศิตาก็ขัดจังหวะอย่างไม่อดทน “ลูกชายของฉันป่วย ในฐานะแม่ของเขา แน่นอนว่าฉันอยากเจอเขา”

จากนั้นเธอก็เดินขึ้นไปข้างบน

คติยาไม่กล้าห้ามเธอ และทำได้เพียงตามหลังอย่างเชื่องช้า

ในห้องนอน เลอศิลป์คิดว่าคติยามาตรวจดูเขาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู

“เข้ามา” เขาตอบรับด้วยเสียงแผ่วเบา

ไม่นานประตูก็เปิดออก และเขาก็ได้ยินเสียงแม่ดังขึ้น “แม่ได้ยินจากคุณหมอไกรสรว่าลูกป่วย ลูกเป็นยังไงบ้าง?”

คิ้วของเลอศิลป์ขมวดเข้าหากันอย่างรวดเร็วขณะที่เขาหันไปทางต้นเสียง

เมื่อถึงเวลานั้น ศศิตาก็เดินไปที่เตียงของเขาแล้ว เธอดึงเก้าอี้ออกมาแล้วนั่งลงพร้อมกับขมวดคิ้ว

“หมอไกรสรบอกว่าเป็นเพราะลูกทำงานหนักเกินไป เขายังบอกด้วยว่ามีบางอย่างรบกวนใจลูก เป็นเพราะรษิกาหรือเปล่า? อะไรทำให้เธอคุ้มค่ากับความกังวลของลูกน่ะ? ย้อนกลับไปตอนนั้น รษิกาจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ เธอจากไปตั้งหกปี เธอเคยคำนึงถึงความรู้สึกของลูกบ้างไหม” ศศิตาพูดพลางมีสีหน้าสงสัยอย่างยิ่ง

เลอศิลป์ไม่กล้าโต้เถียงกับเธอและตอบเพียงว่า “แม่คิดมากไป ผมแค่เหนื่อยนิดหน่อย ผมอยากนอน”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ไม่สนใจเธอและหลับตาลง

ศศิตาเห็นได้อย่างชัดเจนว่าเขาพยายามหลีกเลี่ยงหัวข้อนี้ และความโกรธก็เพิ่มขึ้นภายในตัวเธอ

“ไม่ใช่ว่าแม่ไม่สนใจสุขภาพของคุณ เพียงแต่ว่าสาเหตุของการเจ็บป่วยของลูกเป็นสิ่งที่แม่ยอมรับไม่ได้!”