2 ไร้ตัวตนในสายตาสามี

เช้าวันต่อมา...

พลอยไพลินตื่นขึ้นมาพร้อมกับความเจ็บปวดในใจและรู้ว่าที่ข้างๆที่เป็นที่นอนประจำของอัศวินว่างเปล่า เขาคงจะไปหากับแฟนเก่าของเขา และปล่อยให้ตัวปลอมอย่างเธอนอนบนเตียงกว้างอย่างโดดเดี่ยวเช่นเคย พลอยไพลินรู้สึกเสียใจทุกครั้งที่สามีเมินเฉย ถึงจะเจ็บปวดสักแค่ไหนก็รู้ตัวดีว่าเธอไม่สามารถทำอะไรได้ ร่างบางฝืนใจลุกขึ้นไปแต่งตัวแม้จะรู้สึกหนักอึ้งอยู่ในใจ

เมื่อพลอยไพลินเดินลงมายังชั้นล่างมาทำอาหารเช้าทานเองและทำไว้เผื่อสามีกลับมาทาน ถ้าเขาไม่มาทานอาหารที่เธอทำ เธอก็แค่เก็บไว้อุ่นกินในช่วงสายในช่วงเที่ยง

ระหว่างที่พลอยไพลินกำลังทำอาหารอย่างตั้งใจ โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นมา เป็นสายจากแม่ของเธอเอง พลอยไพลินมองหน้าจอด้วยท่าทางลังเลอยู่สักพักก่อนที่จะรับสาย เพราะเธอรู้ดีว่าแม่โทรมาหาเธอเพื่ออะไร

"ค่ะแม่ "

(ทำอะไรอยู่เหรอลูกทำไมรับสายช้าจัง)

" หนูทำอาหารเช้าให้พี่วินอยู่ค่ะ "

( ดีนะลูกทำหน้าที่ภรรยาให้ดี )

ทำหน้าที่ภรรยาที่ดีหมายถึงเอาใจสามีเพื่อให้ได้เงินมาเยอะๆมาทำให้ครอบครัวดีขึ้นกว่าที่เป็นอยู่

นั่นคือเป้าหมายของผู้เป็นแม่ที่ส่งลูกสาวไปแต่งงานกับชายหนุ่มที่ไม่ได้รักลูกสาวเลยแม้แต่น้อย แต่สมัยนี้ไม่มีใครสนใจเรื่องความรักหรอก สามีภรรยาแต่งงานกันไปนานๆเดี๋ยวก็รักกันไปเอง พลอยไพลินทั้งสวยและทำงานบ้านเก่ง เธอเชื่อว่าสักวันอัศวินก็คงจะตกหลุมรักลูกสาวเธอเป็นแน่

"ค่ะแม่ แล้วแม่มีธุระอะไรหรอคะ" พลอยไพลินเอยถามออกไป ทั้งๆที่พอจะรู้คำตอบอยู่แล้ว

( พอดีแม่ปรึกษากับเพื่อนว่าจะทำธุรกิจน่ะ ลูกช่วยขอเงินทุนจากสามีของลูกให้แม่หน่อยได้ไหม )

"ลงทุนอีกแล้วหรอคะ?"

(ใช่ ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งที่แล้วแน่นอน ลูกต้องขอเงินจากอัศวินให้แม่หน่อย)