บทที่ 10 เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม

ถูซินเยว่รูปร่างอ้วนท้วน ท่าวิ่งเหมือนลูกขนุนกลิ้งได้ ตามความจะเป็นควรจะวิ่งได้ช้า

แต่ชาติก่อนเธอเป็นแพทย์ทหารจากหน่วยรบพิเศษ มักจะได้รับการฝึกฝนต่าง ๆ ในกองทัพ

แม้ว่าตอนนี้เธอจะอ้วน แต่ศักยภาพภายในนั้นไม่ด้อย ขณะที่หมูป่ากำลังจะวิ่งหนีมาทางเธอ ทันใดนั้นเธอก็รีบวิ่งเข้าไปขวางอีกฝ่าย

หมูป่าชะงักไปชั่วขณะ ถูซินเยว่เองก็ชะงักไปเช่นเดียวกัน

ดีมากไอ้หนู หมูป่าตัวนี้ถึงจะตัวไม่ใหญ่ แต่หน้าตาดุดัน

นี่คือหมูป่าสีเทาดำ เขาบนหัวสึกกร่อน หนังแข็ง ๆ ปกคลุมไปด้วยขนเล็กแข็งบางตา ขนแผงที่คอด้านหลังทั้งยาวและแข็ง ที่น่าหวาดเสียวที่สุดก็คือปากของมันมีเขี้ยวขนาดใหญ่สองอันดูคมกริบ ขณะที่กีบหน้าทั้งสองของหมูป่าจิกโคลนที่อยู่ข้างหน้าอย่างกระวนกระวาย เขี้ยวที่แหลมคมของมันก็แยกเข้าแยกออก ราวกับว่าพร้อมที่จะกินคนที่อยู่ข้างหน้ามันทุกเมื่อ

ถูซินเยว่เลียริมฝีปาก

ซูจื่อหังก็ดูตึงเครียด เดิมทีเขาคิดว่าหมูป่าจะวิ่งมาทางเขา นึกไม่ถึงว่ากลับวิ่งไปทางถูซินเยว่ แม้ว่าซินเยว่จะอ้วน แต่ยังไงเธอก็เป็นเพียงเด็กผู้หญิง ต้องมาเผชิญหน้ากับหมูป่าเช่นนี้...

เมื่อนึกได้ถึงตรงนี้ เขาก็เห็นว่าหมูป่าหมดความอดทนลงแล้วเมื่อถูกขนาบสองข้างโจมตี จึงพุ่งกระโจนเข้าใส่ถูซินเยว่ในฉับพลัน

"ซินเยว่!" ซูจื่อหังตะโกน ดวงตาของเขาฉายแววตื่นตระหนกโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว

"อย่าเข้ามา หมูป่าตัวนี้ดุมาก!" ถูซินเยว่ตะโกนใส่ ทันทีที่หมูป่ากระโจนเข้าใส่ เธอก็หมอบลงไปบนพื้นทันที ฉวยโอกาสตอนที่หมูกำลังจะโจมตีกลิ้งร่างที่อวบอ้วนแต่คล่องแคล่วไปด้านข้าง จากนั้นจึงกระโดดขึ้นคร่อมหลังหมูด้วยความเร็วสูงสุด คว้าหมับเข้าเขี้ยวที่โผล่ออกมานอกปาก

เมื่ออาวุธแหลมคมถูกจับไว้ หมูป่าตัวน้อยก็กระโดดขึ้นลงอย่างร้อนรน พยายามจะเหวี่ยงถูซินเยว่ให้หลุดออก

ถูซินเยว่หยิบเสียมเล็ก ๆ ทุบเข้าไปที่หัวหมูป่าสุดแรง ทันใดนั้นหมูป่าก็ดิ้นอย่างบ้าคลั่งแรงขึ้นไปอีก ถึงขนาดสามารถเหวี่ยงตัวเองไปยังลำธารที่อยู่ด้านข้างได้

ร่างกายที่อวบอ้วนของถูซินเยว่ต้องมีน้ำหนักอย่างน้อยเก้าสิบกิโลกรัม แต่ก็ยังถูกหมูป่าสะบัดเหวี่ยงจนล้มลงบนพื้น

หมูป่าตัวนั้นดูเหมือนจะถูกยั่วโมโหสุดขีด หลังจากที่เหวี่ยงถูซินเยว่จนล้มลง ไม่เพียงแต่ไม่วิ่งหนีไป กลับอ้าปากแยกเขี้ยววิ่งเข้าใส่เธอ

ถูซินเยว่ตื่นตระหนก หากถูกกัดเข้าล่ะก็ มีหวังมีรูเพิ่มมาบนหัวแน่

เธอหยิบเสียมขึ้นมาอย่างรีบร้อนเพื่อที่จะมาขวางมันไว้ แต่เห็นร่างสูงพุ่งเข้าใส่บนตัวเธอ

หมูป่าที่กำลังจะกัดหน้าเธอ ฝังเขี้ยวลงไปบนร่างของชายหนุ่มที่อยู่บนตัวเธอ ซูจื่อหังกระอัก แล้วขบฟันพูดว่า "หนีเร็ว"

"ซูจื่อหัง!" ถูซินเยว่หวาดหวั่น เธอไม่คาดคิดว่าสามีโดยบังเอิญของเธอคนนี้จะเข้ามาขวางเพื่อช่วยเธอไว้ เมื่อเห็นว่าหมูป่ากัดเข้าไปแล้วหนึ่งทีและกำลังจะอ้าปากกัดอีกรอบ เธอก็คว้าขวานของซูจื่อหังมา กระโจนใส่หมูป่าและฟันเข้าที่ท้องเต็มแรงหนึ่งที

หนังของหมูป่านั้นแข็งมาก ถูซินเยว่ก็แข็งแกร่งมากเช่นกัน หลังจากฟันเข้าหนึ่งที เธอก็เงื้อมือฟันเข้าไปอีกหนึ่งครั้งที่คอ ทันใดนั้นหมูป่าที่ดุร้ายเมื่อครู่ก็ตัวหดลงราวกับลูกโป่งที่มีรูรั่ว นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้น

หลังจากพิชิตสัตว์ร้ายได้ ถูซินเยว่ก็รีบลุกขึ้นยืนเข้าไปดูอาการบาดเจ็บของซูจื่อหัง และเห็นว่าที่หลังของชายหนุ่มถูกกัดจนเป็นโพรง เลือดไหลนองออกมาอย่างไม่คิดชีวิต

แม้ว่าอาการบาดเจ็บจะไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต แต่ก็ยังดูน่ากลัวมาก

"เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม" ถูซินเยว่พูดอย่างจนปัญญา "เจ้าวิ่งมาทำไม ไม่กลัวตายหรือไง?"

ซูจื่อหังลุกขึ้นนั่ง มองถูซินเยว่ แล้วพูดน้ำเสียงเรียบ ๆ "ข้าเลียนแบบเจ้าน่ะ"

"เลียนแบบข้า" ถูซินเยว่ชะงัก รู้สึกงงงัน