บทที่ 176 สามีสองคน

เห็นเถ้าแก่พูดจามั่นเหมาะเช่นนี้ ชั่วขณะนั้น ในใจถูซินเยว่ก็เริ่มจะคล้อยตามไปสามส่วน

นางกับซูจื่อหังสบตากัน แล้วสายตาก็ไปอยู่ที่เถ้าแก่อีก ถามอย่างข้องใจว่า "เมื่อกี้ท่านบอกว่า เหลยชีเคยผ่านการมีสามีมาแล้วสองคน เป็นความจริงหรือ?"

"ถูกต้อง" เถ้าแก่พยักหน้าอย่างมั่นใจ

มีสามีสองคน?

เคยผ่านการแต่งงานมาก่อนก็เหลือเชื่อแล้ว ยังมีสามีตั้งสองคนอีก? และได้ยินว่างานนี้ มีแม่สื่อมาแนะนำให้แก่ซูฟาเสียงด้วย

แม่เฒ่าตระกูลซูเป็นหญิงที่ร้ายกาจมาตลอด แล้วแม่สื่อไม่กลัวจะถูกนางด่าว่าไม่ได้ผุดได้เกิดหรือยังไง?

"ท่านพี่ เรื่องนี้ดูมีพิรุธ" ถูซินเยว่แอบกระซิบที่ข้างหูซูจื่อหังเบา ๆ

ซูจื่อหังก็พยักหน้าเห็นด้วย ที่จริงเขาไม่สนใจเรื่องนี้เลย แต่ในเมื่อภรรยาสนใจ เขาก็ต้องตามนางไปด้วย

ทั้งคู่แอบคุยกันเบา ๆ เมื่อเถ้าแก่เห็นพวกเขาสนใจเรื่องของเหลยชีเช่นนี้ ก็ให้นึกอะไรได้บางอย่าง จู่ ๆ ก็ถามขึ้นว่า "ได้ข่าวว่าวันก่อนมีแม่สื่อไปเจรจาหาคู่ให้แก่เหลยชี อย่าบอกว่าเป็นบ้านของพวกท่านล่ะ?"

พูดพลาง สายตาก็ไปจ้บจ้องที่ซูจื่อหัง

ถูซินเยว่รีบเอามือมาโอบซูจื่อหังไว้ พร้อมหรี่ตาและกล่าวว่า "นี่คือสามีของข้า"

เถ้าแก่หัวเราะอย่างขัดเขิน และกล่าวว่า "ข้าตาฝาดไปหน่อย ยังนึกว่าเป็นผู้ชายที่แม่สื่อหามาให้เหลยชีซะอีก แต่ก็น่าอยู่หรอก พ่อหนุ่มหล่อเหลาถึงปานนี้ จะมาชอบพอหญิงม่ายที่สามีตายทั้งสองคนได้ยังไง"

เถ้าแก่แม้จะพูดยิ้ม ๆ แต่ถูซินเยว่กับซูจื่อหังกลับรู้สึกแผ่นหลังเย็นวาบอย่างไรชอบกล

"ท่านว่าไงนะ?" ถูซินเยว่กล่าว "บอกว่าสามีสองคนของเหลยชีตายหมดอย่างงั้นหรือ?"

"ก็ใช่น่ะซี้ ลูกสาวบ้านนี้ได้ชื่อว่ากินสามี.." เถ้าแก่พูดมาแค่นี้ คล้ายกับจะนึกได้ว่าตนเป็นคนปากเปราะไปนิดนึง เพื่อไม่ให้ไปทำลายเรื่องคู่ครองของคนอื่น เลยคิดว่าหุบปากเสีย อย่าพูดมากจะดีกว่า

"อย่าเพิ่งพูดเลย ข้าขอไปก็บของก่อน ท่านทัังสองเชิญตามสบายล่ะ"

เถ้าแก่เผยรอยยิ้มที่ดูกระดากแต่ก็ไม่เสียมรรยาท พลางรีบเดินเข้าห้องครัวไป

ได้ยินข่าวใหญ่เช่นนี้ ทำเอาถูซินเยว่แทบไม่มีแก่ใจกินอะไรอีก นางรีบวางตะเกียบลง แสดงว่าแสดงอาการครุ่นคิด

ซูจื่อหังมองดูนางและถามว่า "เราจะไปตระกูลเหลยดูหน่อยมั้ย?"

"ไม่ไป" เดิมคิดว่าเป็นแค่งานแต่งงานทั่วไป แต่ตอนนี้ดูแล้ว เรื่องราวเหมือนจะซับซ้อนกว่าที่ตนคิดไว้มากนัก

ความสัมพันธ์ระหว่างซูฟาเสียงกับพวกเขาไม่ได้สนิทสนม อีกทั้งยังเคยรังแกนางหยู ถูซินเยว่จึงไม่คิดหาเรื่องใส่ตัว อยู่ดี ๆ ไปช่วยคน ๆ นี้

"เรื่องที่เราถามวันนี้ วันหน้าพวกเขาก็ต้องถามเหมือนกัน ก็ปล่อยให้ไปจัดการเองแล้วกัน"

ถูซินเยว่นนำเงินสิบอีแปะจากอกเสื้อแล้ววางบนโต๊ะ ทักทายเถ้าแก่เล็กน้อย แล้วดึงมือซูจื่อหังเดินออกไป