บทที่ 24 ถูกส่งกลับบ้าน?

“ท่านแม่ ท่านไม่ต้องพูดแล้ว ลูกตัดสินใจแล้ว" ซูจื่อหังตัดบทแล้วพูดว่า “ซินเยว่ยังไม่เข้ามาเลย ข้าจะไปดูว่านางอุ่นข้าวต้มเสร็จหรือยัง"

นางหยูยังคงไม่วางใจ แต่ซูจื่อหังไม่ให้โอกาสนางพูดอีกต่อไป หลังจากที่ชายหนุ่มพูดจบ ก็หันหลังเดินออกไป

นางหยูเหลือบมองข้างหลังลูกชายของเธอ ส่ายหัวอย่างจนใจแล้วถอนหายใจ

ช่างเถอะ ลูกหลานมีทางเดินของเขาเอง ในเมื่อซูจื่อหังพอใจ ตนยังจะกังวลอะไรอีก

ในส่วนของซินเยว่นั้น หากว่าอยู่ด้วยกันสักสองสามวันไม่มีปัญหาอะไร และถ้าถูซินเยว่นิสัยไม่ดี ก็ค่อยคิดวางแผนทีหลัง

นางหยูจึงหยุดคิดเรื่องนี้

ถูซินเยว่พอเดาได้ว่าแม่ลูกคุยอะไรกันอยู่ในห้อง ความจริงแล้วในใจของเธอก็รู้สึกกังวลอยู่ไม่น้อย

แต่ทว่า หลังจากยืนล้อมรั้วได้สักพัก เธอก็หมกมุ่นอยู่กับเรื่องตรงหน้าจนลืมคิดถึงเรื่องนี้ไป

นี่คือข้อดีของถูซินเยว่

ชาติที่แล้ว เธอเป็นแพทย์ในหน่วยรบพิเศษ ทุกครั้งที่ทำภารกิจ อารมณ์ความรู้สึกส่วนตัวทั้งหมดจะถูกขับออกจากจิตใจ ทำได้เพียงจดจ่ออยู่กับภารกิจของตัวเองเท่านั้น

ดังนั้นถึงแม้ว่าเธอจะเพิ่งถกเถียงกับฉงเป่าไปเมื่อครู่ แต่ตอนนี้เธอก็ทิ้งเรื่องนี้ไว้ข้างหลังเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ร่างงุ่มง่ามของหญิงสาวยืนอยู่หน้ารั้ว แม้ว่าร่างกายของเธอจะอ้วน แต่มือของเธอก็คล่องแคล่วมาก เธอกระแทกรั้วไม้ไผ่ลงดินอย่างทะมัดทะแมง ท่าทางคล่องแคล่วกว่าซูจื่อหังเสียอีก

ถูซินเยว่กำลังทำอะไรบางอย่างอยู่เมื่อจู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงดังมาจากด้านหลัง

“ไม่ใช่ว่ามาเตรียมอาหารให้ท่านแม่หรอกหรือ ออกมาใช้แรงอะไรอยู่ตรงนี้" ซูจื่อหังเดินมาหยิบค้อนออกจากมือเธอแล้ววางมันไว้บนพื้นข้าง ๆ แล้วพูดว่า “ไม้ไผ่มีเสี้ยนหนามเยอะ ต่อไปให้ข้าทำก็พอ เดี๋ยวหนามไม้ไผ่จะตำมือเอา”

น้ำเสียงของชายหนุ่มเป็นธรรมชาติ พูดจบ เขาก็จับมือเธอมาตรวจดูว่าไม่มีบาดแผลอะไรถึงรู้สึกวางใจ

ถูซินเยว่ลูบหัวด้วยความเขินอายและพูดขึ้นว่า "ข้าเห็นเจ้าคุยกัน จึงไม่อยากเข้าไป ก็เลยออกมาล้อมรั้วน่ะ"

หญิงสาวตรงไปตรงมา ซูจื่อหังรู้สึกไม่คุ้นชิน

แต่ผ่านไปชั่วครู่ เขาก็กลับมามีสติอีกครั้ง

ชายหนุ่มนั่งลงบนม้านั่งหินในลานบ้านแล้วพูดว่า "ซินเยว่ นั่งลงสิ"

"อืม"

ถูซินเยว่วางของในมือลง แล้วเดินไปนั่งข้างหน้าซูจื่อหัง

แต่งงานกันมาสักพักแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองได้นั่งลงและพูดคุยกันอย่างจริงจัง ถูซินเยว่มองดูชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปาก เสียงเรียกของฉงเป่าก็ดังก้องอยู่ในหู

“แย่แล้ว ๆ สามีของเจ้าหน้าตาขึงขังขนาดนี้ สงสัยคงจะไล่เจ้ากลับตระกูลถูอย่างแน่นอน"

"หุบปาก" ถูซินเยว่ทนไม่ไหวอีกต่อไป ยกมือขึ้นกุมหน้าผากอย่างหดหู่

ฉงเป่าตัวนี้ ทำไมถึงได้ปากดีแบบนี้นะ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอตื่นเต้นเกินไปหรือเปล่า ถูซินเยว่ถึงได้หลุดปากพูดคำนั้นออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ ซูจื่อหังที่อยู่ตรงข้ามมองเธอด้วยความสับสน

ใบหน้าหญิงสาวแดงเรื่อขึ้นมาทันที เธอสาปแช่งฉงเป่าอยู่ในใจอีกสองที จากนั้นจึงพูดขึ้นอย่างรู้สึกผิด "ท่านพี่ซู เจ้าจะบอกอะไรกับข้ารึ?"

ถูซินเยว่มักจะพึมพำคนเดียวเป็นประจำ ซูจื่อหังจึงไม่ได้สนใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ แต่กลับพูดขึ้นว่า "ซินเยว่ เจ้ามาอยู่บ้านตระกูลซูได้ระยะหนึ่งแล้ว ช่วงนี้มัวยุ่งอยู่กับอาการบาดเจ็บของท่านแม่ ข้าจึงไม่ได้นึกถึงเจ้ามากนัก"