บทที่ 44 ความกระอักกระอ่วนที่เกิดจากกางเกงชั้นในตัวหนึ่ง

ถูซินเยว่หน้าแดง แต่ซูจื่อหังกลับจ้องมองเธออย่างสงสัย เมื่อเห็นท่าทางที่ดูผิดปกติของหญิงสาว เขารู้สึกโดยสัญชาตญาณว่า ถูซินเยว่ต้องทำเรื่องอะไรไม่ดีอีกเป็นแน่

“ในมือเจ้าถืออะไรอยู่ เอามาให้ข้าดูหน่อย" ซูจื่อหังเหลือบมองไปยังด้านหลังเธอ ถูซินเยว่รีบใช้ร่างอวบอ้วนแอบมันเอาไว้ ไม่ยอมให้ซูจื่อหังเห็น

ต้องบอกว่าร่างกายของถูซินเยว่อ้วนขนาดนี้ หากตั้งใจจะปกปิดจริง ๆ เธอก็สามารถทำได้เป็นอย่างดี ซูจื่อหังเหลือบมองดูเธอหลายครั้ง ก็ยังคงมองไม่เห็นว่ามือเธอถืออะไรอยู่

“เจ้าซ่อนอะไรไว้กันแน่?" ชายหนุ่มหรี่ตาลงอย่างอันตราย ขมวดคิ้วแล้วถามขึ้นว่า “หากเจ้าไม่นำออกมา ข้าจะเข้าไปแย่งด้วยตัวเอง"

"ไม่ได้" ถูซินเยว่ส่ายหัว หูของเธอแดงเล็กน้อย พูดขึ้นอย่างหมดหนทาง "เจ้าอ่านหนังสืออยู่ในบ้านไม่ใช่หรือ? ทำไมอยู่ดี ๆ ก็วิ่งออกมาล่ะ? ข้าไม่ได้ทำอะไร ข้าก็ตากเสื้อผ้าอยู่ไงเล่า!"

“ตากผ้า?” เห็นได้ชัดว่าซูจื่อหังไม่เชื่อ ตากผ้าแล้วทำไมต้องทำท่าหลบ ๆ ซ่อน ๆ แบบนี้ มันชัดเจนว่าเธอกำลังร้อนตัวอยู่ เขาอยากจะรู้นักว่าอีกฝ่ายทำอะไรอยู่กันแน่?

ชายหนุ่มเหยียดแขนยาวออกมา เอื้อมไปด้านหลังของถูซินเยว่ พยายามจะฉกเอาของออกมาจากในมือของอีกฝ่ายให้ได้ คิดไม่ถึงว่าถูซินเยว่กลับผลักมือเขาออกทันที กระทืบเท้าแล้วพูดว่า "ถ้าเจ้ายังข่มเขาโคขืนให้กินหญ้าแบบนี้อีก ข้าจะโกรธแล้วนะ!"

ซูจื่อหังชะงักไปเล็กน้อย คิดในใจว่าอีกฝ่ายรู้จักใช้คำสุภาษิตด้วยหรือนี่ แต่ฟังดูทะแม่ง ๆ

เขาพยามกลั้นรอยยิ้มอย่างแข็งขัน ดูท่าทางโกรธเกรี้ยวของถูซินเยว่ที่สองมือปกป้องบางอย่างไว้ด้านหลัง จากนั้นแบมือออกมา พูดว่า "เอาออกมาให้ข้า"

“ไม่ให้ไม่ได้หรอ"

ถูซินเยว่เอือมระอา ผู้ชายคนนี้ทำไมถึงน่ารำคาญแบบนี้นะ เธอไม่นำสิ่งนั้นออกมาเพราะจะได้รักษาหน้าของทั้งสองคนเอาไว้ แต่อีตานี่ไม่เข้าใจความพยายามอันอุตสาหะของเธอเลย ยืนกรานจะให้เอาออกมาให้ได้ เขานึกว่าตนอยากจะถือไอ้นี่ไว้นักหรือ

นี่มันคือของใช้ส่วนตัวเขา.... ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ แต่ถูซินเยว่กลับหน้าแดงขึ้นกว่าเดิม

เธอถอยหลังไปสองก้าว กัดฟันแล้วพูดว่า "ซู่จื่อหัง เจ้าเข้าไปในบ้านเถอะ ไม่ไปอ่านหนังสือหรือไง?"

“เอาสิ่งนั้นออกมาให้ข้า” เห็นเธอบ่ายเบี่ยงซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ซูจื่อหังก็ไม่มีทางปล่อยเธอไปง่าย ๆ ต้องรู้ให้แน่ชัดว่าหญิงสาวแอบซ่อนอะไรไว้อยู่ในมือกันแน่ น้ำเสียงของเขาเคร่งขรึม สีหน้าจริงจัง

ถูซินเยว่มองดูเขา หายใจเข้าและหลับตาลงอย่างมีน้ำโห แล้วโยนสิ่งนั้นใส่มือของซูจื่อหัง หลับตาพูดว่า "เอาไปสิ เอาไปเลย พอใจหรือยัง!"

พูดจบ ถูซินเยว่ก็หน้าแดงก่ำ สาปแช่งอยู่สองสามคำแล้ววิ่งหนีไป

ซูจื่อหังงุนงง แต่เมื่อเขาก้มลงมองให้ชัด ๆ ว่าสิ่งของที่อยู่ในมือนั้นคืออะไร รูม่านตาของเขาก็เบิกกว้างเล็กน้อย หน้าอกเหมือนถูกกระแทกด้วยอะไรบางอย่าง รู้สึกประหม่าไปทั่วทั้งร่าง

สิ่งนี้กลับกลายเป็นกางเกงชั้นในของเขา......

เมื่อนึกถึงสายตาที่จงใจหลีกเลี่ยงของถูซินเยว่ และการบีบบังคับขู่เข็ญของตน ซูจื่อหังก็กระแอม เป็นครั้งแรกในชีวิตเขาที่เขาอยากจะหารอยแยกบนแผ่นดินและมุดหนีไป

“คนเลว ซูจื่อหังบ้า ผู้ชายบ้าบออะไรก็ไม่รู้!" หลังจากที่ถูซินเยว่วิ่งหนีไป เธอก็นั่งอยู่บนก้อนหินใหญ่หลังบ้าน ถอนหญ้าที่อยู่ด้านข้างไปพร้อมกับสาปแช่ง

เธออุตส่าห์มีน้ำใจ สุดท้ายทำยังกับเธอเป็นขโมยเสียอย่างนั้น น่าหงุดหงิดจริง ๆ