บทที่ 65 ต่อบแทนบุญคุณ

วันนั้นถูหมิงซวนพูดกับเธอต่อหน้าว่าเธอหน้าตาอัปลักษณ์ ไม่คู่ควรกับปิ่นปักผมอันนี้ ถึงแม้ปากจะไม่พูดอะไร แต่ในใจของถูซินเยว่นั้นแท้จริงแล้วก็เก็บเอาคำพูดนั้นมาคิดอยู่เช่นกัน

โดยเฉพาะเวลาที่เธอส่องกระจกอยู่คนเดียว เมื่อมองดูหน้าตาที่น่าเกลียดที่สะท้อนอยู่ในกระจกนั้น ถูซินเยว่ก็ยิ่งรู้สึกหดหู่ยิ่งขึ้นไปอีก

แม้ว่าฝีหนองบนใบหน้าจะหายไปมากแล้ว แต่ก็ยังคงทิ้งรอยดำไว้ ถึงแม้จะมองไม่เห็นจากที่ไกล ๆ แต่หากมองในระยะใกล้ก็ยังสามารถเห็นรอยหลุมต่าง ๆ อยู่มากมาย

ถูซินเยว่ก็เป็นผู้หญิงเช่นกัน เธอรู้ดีว่าทุกคนต่างก็ชอบสิ่งสวยงามกันทั้งนั้น แม้ว่าซูจื่อหังจะไม่พูดออกมา แต่ในใจก็คงรู้สึกอึดอัดไม่น้อยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับใบหน้าเช่นนี้

เธอไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้มาแต่ไหนแต่ไร ในเมื่อใบหน้ามีรอยสิว ถูซินเยว่ก็จะลุกขึ้นสู้ หาครีมและมาสก์มาบำรุงผิว

"เจ้าก็แค่ใช้น้ำพุศักดิ์สิทธิ์สิ ทำไมต้องทำให้วุ่นวายด้วย?" เสียงของฉงเป่าดังลอยมาจากในมิติ ช่วงนี้ฉงเป่าเอาแต่นอนหลับอยู่ในมิติ ไม่ได้ส่งเสียงมาเป็นเวลานานแล้ว

ตามที่ฉงเป่ากล่าวก็คือในขณะที่ถูซินเยว่ทำงานหนักในการดูแลพื้นที่ในมิติ ฉงเป่าเองก็ได้รับประโยชน์ไปด้วยพร้อม ๆ กัน หนึ่งในประโยชน์ที่ว่านี้ก็คือเขาจะค่อย ๆ เติบโตและเปลี่ยนแปลงรูปร่างไปในที่สุด แต่ฉงเป่าต้องการการนอนหลับที่เพียงพอ

“น้ำพุศักดิ์สิทธิ์มีน้อยแค่นั้น ต้องใช้บำรุงร่างกายท่านแม่ ต้องให้เสี่ยวหวง แล้วยังต้องเอามาให้ข้าบำรุงร่างกายอีก มันยังจะมีเหลือพอให้ข้าเอามาใช้ดูแลใบหน้าได้อีกที่ไหนกัน" ถูซินเยว่พูดอย่างจนปัญญา

ในความเป็นจริงเธอคิดถึงน้ำพุศักดิ์สิทธิ์มาตั้งแต่แรกแล้ว แต่ก็รู้สึกว่าน้ำพุศักดิ์สิทธิ์นั้นหายากและมีค่าเกินกว่าที่จะเอามาใช้อย่างสิ้นเปลืองเช่นนี้ เธอจึงรู้สึกเสียดาย

หลังจากที่ตัดสินใจว่าจะทำครีมบำรุงผิวหน้าให้ตนเอง วันต่อมาหลังจากที่ถูซินเยว่เดินขึ้นไปบนภูเขาเพื่อนำสัตว์ที่เสี่ยวหวงล่ามาเสร็จแล้วก็ไม่ได้ตรงกลับบ้านทันที แต่เธอไปเสาะแสวงหาว่ามีพืชสมุนไพรใดที่สามารถนำมาใช้ได้หรือไม่

โชคดีที่ชาติก่อนเธอเป็นหมอและมีสูตรทำครีมบำรุงผิวเป็นของตัวเอง ถูซินเยว่เดินหาไปรอบ ๆ ภูเขา เมื่อเธอกลับลงมาก็นำสมุนไพรทั้งหมดออกมาล้างในอ่างจนสะอาด

นางหยูเพิ่งถอนวัชพืชในแปลงผักกลับมา และเห็นถูซินเยว่นั่งกวนอะไรบางอย่างอยู่บนพื้น ทันใดนั้นก็ถามขึ้นอย่างสงสัยว่า "ซินเยว่ เจ้าทำอะไรอยู่น่ะ"

“ท่านแม่” หลังจากที่ถูซินเยว่ได้ยินเสียงของอีกฝ่าย เธอก็รีบหันกลับมายิ้มตาหยีแล้วพูดว่า "ข้ากำลังทำสมุนไพรบำรุงผิวอยู่น่ะ!"

“สมุนไพรบำรุงผิว?” นางหยูชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “นี่มันเอาไว้สำหรับพวกลูกขุนนางไม่ใช่หรือ? อีกอย่างพวกนั้นต่างก็ซื้อมาจากข้างนอก เจ้ามาทำเองแบบนี้ หากทำไม่ดี มันจะไม่ทำให้หน้าเจ้าพังหรือ?"

เมื่อมองดูท่าทางจริงจังของนางหยู ถูซินเยว่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ถึงอย่างไรเธอก็มีเวลาว่างเยอะ จึงพยายามอธิบายให้นางหยูเข้าใจ

“ท่านแม่ นี่คือไป๋จื่อและไป๋ติงเซียง ไม่ใช่หญ้าทั่ว ๆ ไป เป็นสมุนไพรที่สามารถใช้เป็นยาและบำรุงผิวได้ นอกจากนี้ยังมีกุหลาบแห้งที่ข้าได้มาจากหมอหลี่ด้วย ทาบนหน้าจะทำให้ผิวพรรณเปล่งปลั่ง และยังทำให้รอยแผลเป็นจางลงได้อีกด้วย”

แน่นอนว่ามีสิ่งที่สำคัญที่สุดที่ถูซินเยว่ยังไม่ได้บอก เธอจะหยดน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ลงไปหนึ่งหยด ถึงตอนนั้นมันก็จะยิ่งสมบูรณ์แบบ หากใช้ไปสักระยะหนึ่งก็ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่ได้ผล

เมื่อเห็นว่านางหยูยังคงกังวลอยู่เล็กน้อย ถูซินเยว่จึงรีบพูดขึ้นว่า "ท่านแม่ ท่านไม่ต้องกังวลไปหรอก ข้าถามคนอื่นเกี่ยวกับตำรับยานี้แล้ว มันได้ผลแน่นอน และจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น ข้าทาแค่เฉพาะบนใบหน้าเท่านั้น และท่านพี่ซูก็ใกล้จะกลับมาแล้ว ท่านจะให้ข้าหน้าตาน่าเกลียดแบบนี้ตลอดไปหรือไง"

ประโยคสุดท้ายคือคำพูดที่จริงใจของถูซินเยว่

หลังจากที่นางหยูได้ยินเช่นนี้นางก็ชะงักอยู่ครู่หนึ่ง อดไม่ได้ที่จะหัวเราะและพูดว่า "ก็ได้ ก็ได้ แม่เชื่อในตัวเจ้า ที่เจ้าพูดมาก็ถูก จื่อหังใกล้จะกลับมาแล้ว เมื่อถึงเวลานั้นเจ้าสองคนจะต้องมีเวลาอยู่ด้วยกันเยอะ ๆ ล่ะ แม่รออุ้มเจ้าอ้วนอยู่นะ!”