บทที่9 หมูป่าเป็นเหตุ

“ นั่นนะสิ นี่เจ้าไม่คิดจะกตัญญูต่อข้ากับตาแก่เลยใช่ไหมนังตัวไร้ค่า!” นางจางพูดโวยวายออกมาเสียงดังทำให้ชาวบ้านเริ่มมามุงดูด้วยความสนใจ

“ ที่ผ่านมาข้ากตัญญูต่อท่านแม่กับท่านพ่อสามีมาโดยตลอด แล้วพวกท่านล่ะเคยสนใจใยดีข้าบ้างหรือไม่เล่า? ” เธอเอ่ยถามด้วยความเจ็บใจ

“ เจ้ามันก็แค่นังตัวไร้ค่า กล้าต่อปากต่อคำกับข้าเหรอ! ถ้าไม่คิดจะกตัญญูต่อข้ากับตาแก่ก็ออกจากบ้านจางไปสะ!” แต่ทันทีที่นางจางพูดจบท่านพ่อสามีก็เดินออกมาจากบ้านพอดี

“ เกิดอะไรขึ้น? ” จริงๆแล้วตอนที่อยู่ในบ้านเขาได้ยินเรื่องทั้งหมดแต่ก็ยังแสร้งเอ่ยถามออกมาหน้าตาเฉย ทั้งที่ปกติแล้วเขาก็หลับตาข้างหนึ่งแสร้งทำเป็นไม่เห็นมาตลอด แต่มาวันนี้คงจะแสร้งทำเป็นไม่เห็นต่อไปไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

“ ข้าก็บอกท่านแม่แล้วไงว่าถ้าหากอยากได้เนื้อหมูป่าของข้าไปให้บุตรชายคนโตของท่านแม่แล้วล่ะก็ ท่านแม่ก็แค่จ่ายเงินค่าหมูป่าให้ข้าก็พอ ข้าคิดราคาไม่แพงหรอกเจ้าค่ะ ” เธอเอ่ยออกมาอย่างใจเย็น

“ แต่นี่เนื้อหมูที่เจ้าล่ามาได้ เจ้าก็ต้องนำมาแบ่งให้บ้านจางเพื่อแสดงความกตัญญูต่อท่านแม่กับท่านพ่อสามี แล้วทำไมท่านแม่ยังจะต้องจ่ายเงินให้เจ้าด้วย? ” ทันทีที่พี่สะใภ้ผู้นี้พูดจบชาวบ้านที่มุงดูอยู่ก็ต่างพากันพยักหน้าออกมาว่าเห็นด้วยกับคำพูดของนาง ซึ่งนางก็ไม่แปลกใจเพราะยุคนี้ที่เธอทะลุมิติมาอยู่นั้นถือความกตัญญูเป็นใหญ่ แต่ทว่าเรื่องนี้ใช้ไม่ได้กับเธอ เพราะว่าเธอไม่คิดจะสนใจ

“ แล้วเหตุใดข้าจะต้องเอาเนื้อหมูป่าที่ล่ามาได้อย่างยากลำบากไปให้พวกท่านด้วย กตัญญูหรือ?ไม่น่าขำไปหน่อยหรือยังไง ที่ผ่านมาข้าก็กตัญญูต่อพวกท่านบ้านจางไปยังไม่พอหรือยังไง? ข้านอนป่วยเกือบตายไปแล้ว แต่ยังดีที่ยังมีชีวิตรอดกลับมาได้ พวกท่านเคยรู้กันบ้างหรือเปล่า?! ” เยว่อิงเอ่ยออกมาอย่างอัดอั้น ความเจ็บปวดไหลทะลักออกมาจนแทบจะรับไม่ไหว